اروتیک مارکا

نام، بیش از مردمی که به آن شناخته می‌شوند گسترش یافته است. در سراسر ساوانای ماندی‌زبان مالی، سخنگویان بامبارا به کسانی که از نسل سونینکه‌اند Marka یا Maraka می‌گویند. برای نسل‌ها، این نام شیوه‌ای از زندگی را نیز توصیف می‌کرد: مسلمان، باسواد و اهل تجارت. در شمال غربی بورکینافاسو، همان نام که اغلب به‌صورت Marka Dafing آمده، متعلق به قومی کشاورز و یکجانشین در Boucle du Mouhoun است، یعنی سرزمینی درون خم بزرگ Black Volta در حوالی Dédougou و Nouna. هر دو گروه نیاکان خود را به مهاجران سونینکه از شمال می‌رسانند. هر دو نیز شهرتی چندصدساله به‌عنوان بازرگان و از حاملان اولیه‌ی اسلام به ساوانا دارند.

بیشتر افراد Marka از دیرباز دیگر به سونینکه سخن نمی‌گویند. زبان آنان، یعنی Marka یا Marka-Dafin، زبانی از شاخه‌ی ماندینگ خانواده‌ی ماندی و از خویشاوندان نزدیک بامبارا و دیولا است. این خویشاوندی زبانی به کسانی کمک کرد که از مسیرهای کاروان‌رو و روزهای بازار امرار معاش می‌کردند. هویت پس از زوال زبان هم باقی ماند: مردمی که به شیوه‌ای بسیار شبیه همسایگان بامبارا یا دیولا خود سخن می‌گویند، همچنان خود را Marka می‌خوانند.

افراد Marka بیش از یک بار در مرکز رویدادهای بزرگ قرار گرفته‌اند. در قرن نوزدهم، شهرهای Maraka در نیجر میانی مانند Sinsani و Banamba با غله، پارچه‌ی پنبه‌ای و تجارت دوربرد ثروتمند شدند و بخش زیادی از کارها را کارگران برده‌شده انجام می‌دادند. در سال 1905 این کارگران به تعداد زیاد از Banamba بیرون رفتند و ترکشان به پایان یافتن برده‌داری در سودان فرانسوی کمک کرد. ده سال بعد، در نوامبر 1915، روستای Bona که به Marka تعلق داشت، نقطه‌ی آغاز جنگ Volta-Bani شد. این شورشی مسلحانه علیه خواسته‌های فرانسوی‌ها برای سرباز و مالیات در جریان جنگ جهانی اول بود که در کنار بووا و همسایگان دیگر جنگیده شد و یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها برای حکومت استعماری در آفریقای غربی فرانسوی به شمار می‌رود.

اسلام دین اصلی است. در بسیاری از جامعه‌ها، درس‌های قرآن هنوز بخشی از دوران کودکی است و نماز جمعه ریتم هفته را تعیین می‌کند. با این حال، دین همه‌جا یک‌باره نرسید. مجموعه‌های موزه‌ای سبک چشمگیری از ماسک را به کنده‌کاران Marka نسبت می‌دهند: صورتی چوبی و بلند که با ورقه‌ی کوبیده‌ی برنج یا مس پوشیده شده و برای نمایش‌های نقابدار ساخته می‌شد که در روستاهای کشاورزی ادامه یافت. امروز، کشت غله و پنبه در قلب زندگی روستایی در سرزمین Mouhoun قرار دارد و تجارت نیز همچنان اهمیت دارد، چنان‌که از دیرباز داشته است.