اروتیک پاپل

پاپل‌ها مردمی ساحلی در گینه‌بیساو هستند که بیشتر در شبه‌جزیره بیومبو و جزیره‌ها و آبراهه‌های کوچکی که درست در غرب خود بیساو قرار دارند ساکن‌اند. سرزمینشان پست و تحت تأثیر جزر و مد است و پوشیده از مانگرو. این منطقه سرزمین برنج است، اما برنجی که در شالیزارهای آغشته به نمک کشت می‌شود و باید سدبندی، زهکشی و دوباره کشت شود، با پافشاری‌ای که قرن‌ها زندگی اجتماعی پاپل‌ها را شکل داده است. زمین از طریق تبارهای مادری در اختیار است و پیوند خویشاوندی مهم مرد اغلب با دایی‌اش است نه با پدرش؛ ترتیبی که با وجود چهار قرن تماس با پرتغالی‌ها، مبلغان کاتولیک و جنگ طولانی استقلال کشور، تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده است.

زبانشان که آن را پاپل نیز می‌نامند (در برخی منابع Pepel یا Papei)، به شاخه باک از گروه آتلانتیک در خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد و بدین ترتیب به مانجاک و منکانیا نزدیک است. این سه زبان گاه به‌عنوان خوشه زبانی کوچکی با هم یاد می‌شوند، نه به‌عنوان زبان‌های جدا از هم. امروز بیشتر پاپل‌ها دوزبانه‌اند و به کریول گینه‌بیساو، زبان مشترک ارتباطی کشور، تکلم می‌کنند، و بسیاری از نسل جوان‌تر در بیساو کار می‌کنند یا روزانه به آنجا رفت‌وآمد دارند، که با یک سفر کوتاه با کشتی از روستاهای اصلی بیومبو فاصله دارد.

کاتولیسم زود از طریق روحانیان اهل کیپ‌ورد و پرتغال وارد شد و اکنون وابستگی غالب است، اما با آیین‌های قدیمی‌تر در گفتگوی فعال است، نه اینکه جای آن‌ها را گرفته باشد. مراسم خاکسپاری روشن‌ترین نمونه است: خاکسپاری پاپل، یعنی toca-tchur، مراسمی چند روزه است با طبل‌زنی، مبارزه آیینی، قربانی حیوانات و تسویه علنی حساب میان تبار متوفی و جامعه، و برای مردگان کاتولیک و غیرکاتولیک یکسان برگزار می‌شود. بیشه‌های مقدس، زیارتگاه‌های تبارها و طبقه‌ای از متخصصان آیینی همچنان بخشی از زندگی روستایی‌اند و روحانیان محلی در بیشتر این موارد تاریخاً سازش را بر رویارویی ترجیح داده‌اند.

از نظر سیاسی، پاپل‌ها یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های دوران استعمار را پرورش دادند، یعنی Tenente Bote، آخرین پادشاه بیساو پیش از استقلال که مرگش در 1915 به دست پرتغالی‌ها هنوز نقطه ارجاع است. این گروه، با جمعیتی که در حد چند صد هزار نفر است، بیش از اندازه‌اش در سیاست دیده شده است. آنان به معنای عذرخواهانه‌ای که گاه این واژه دارد، «اقلیت» نیستند؛ در منطقه خودشان آنان به سادگی مردمی‌اند که آنجا زندگی می‌کنند، برنج می‌کارند، مردگانشان را به شیوه درست به خاک می‌سپارند، و تا وقتی کسی زحمت پرسیدن را کشیده است، همین‌گونه بوده‌اند.