اروتیک مباتو

مردم Mbato، که نامشان به شکل M'Bato هم نوشته می‌شود، مردمی کوچک از ساکنان دریاچه‌های ساحلی هستند که روستاهایشان در فاصله‌ای کوتاه در شرق آبیجان، پیرامون بینگرویل و دریاچهٔ Potou در جنوب‌شرقی ساحل عاج قرار دارد. آنچه آنان را متمایز می‌کند فاصله نیست، بلکه میزان پایداری آنهاست. آنان زبان و هویت روستایی خود را حفظ کرده‌اند، در حالی که یکی از بزرگ‌ترین شهرهای غرب آفریقا تقریباً در آستانهٔ خانه‌هایشان رشد کرد. زبان‌شناسان و منابع قدیمی‌تر آنان را با نام‌های Gwa، Ogbru و Nglwa نیز می‌شناسند.

زبان آنان به خانوادهٔ زبان‌های Kwa تعلق دارد. این زبان در شاخهٔ کوچک Potou همراه با Ebrié قرار می‌گیرد، زبان مردم همسایه‌ای که روستاهایشان زمانی بخش بزرگی از زمینی را که امروز آبیجان بر آن بنا شده پوشش می‌داد. این دو زبان خویشاوندانی نزدیک‌اند، اما یکی نیستند. زبان‌های Akan که در داخل کشور و به سمت شرق صحبت می‌شوند خویشاوندان دورتری هستند. طبقه‌بندی رسمی ساحل عاج، مردم Mbato را همراه با دیگر مردمان دریاچه‌ای در گروه Akan جای می‌دهد. با این حال این برچسبی منطقه‌ای و گسترده است و به آن معنا نیست که آنان به یکی از زبان‌های Akan سخن می‌گویند.

تاریخ زودتر از آن به این ساحل رسید. بینگرویل از ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۴ پایتخت مستعمرهٔ فرانسه بود، و همین امر مدیران استعماری، مدارس مبلغان و کشاورزی مزرعه‌ای را زودتر از بیشتر مناطق داخلی به سرزمین Mbato آورد. میان سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۵ نیز پیامبر لیبریایی William Wadé Harris در امتداد همین ساحل حرکت کرد. موعظه‌های او باعث شد جوامع دریاچه‌ای سراسر منطقه اشیای زیارتگاه خود را کنار بگذارند و به مسیحیت روی آورند، تا آنکه مقامات فرانسوی از پیروان روزافزون او نگران شدند و او را اخراج کردند. امروز جماعت‌های کاتولیک، پروتستان و هریستی همگی در این منطقه جایی دارند.

از نظر اجتماعی، مردم Mbato به جهان دریاچه‌ای ساحل عاج تعلق دارند. جوامع آن منطقه به سازمان‌دادن زندگی عمومی بر پایهٔ تبارها و گروه‌های سنی شناخته می‌شوند؛ گروه‌هایی از افراد همسن که از میان سلسله‌ای از مراتب بالا می‌روند و نوبت به نوبت اداره جامعه را بر عهده می‌گیرند. اقتصاد روستاها به‌طور سنتی بر پایهٔ ماهی‌گیری در دریاچه، کاساوا، موز و نخل روغنی بنا شده بود. این توازن در حال تغییر است. بینگرویل اکنون بخشی از منطقهٔ خودمختار آبیجان است و این شهر همچنان به سمت شرق و به زمین‌هایی گسترش می‌یابد که تا همین اواخر زمین‌های کشاورزی روستاها بودند.