اروتیک بامبارا

بامبارا‌ها بزرگ‌ترین قوم منفرد مالی هستند و در امتداد رود نیجر میان سگو و باماکو متمرکزند؛ شهر پایتخت نیز نام خود را از آن‌ها گرفته است. آن‌ها خود را Bamanan می‌نامند، یعنی «کسانی که ارباب را نپذیرفتند»، اشاره‌ای که تاریخ‌نگاران شفاهی‌شان آن را به مقاومت طولانی حکومت‌های بامبارا در برابر اسلام‌گرایی پیوند می‌دهند. این تاریخ اهمیت دارد، زیرا بامبارا امروز در اکثریت قاطع مسلمان‌اند، اما دیرهنگام و بر اساس شرایط خودشان به اسلام پیوستند و جهان دینی کهن‌تر بیشتر زیر آن پنهان شده تا جایگزین شده باشد. آهنگران، انجمن‌های شکارچیان و انجمن‌های آیین‌آموزی (Komo، Ntomo، Kore) هنوز در بسیاری از روستاها فعال‌اند و کیهان‌شناسی‌ای که رقص مشهور chiwara با سر آنتیلوپ را پدید آورد، هنوز در شیوه سخن گفتن مردم درباره کشاورزی، تبار و وزن اخلاقی کار ماهرانه قابل خواندن است.

زبان آن‌ها، Bamanankan، در مرکز خوشه مندینگ قرار دارد و آن‌قدر به مانینکا و جولا نزدیک است که بازرگانی از باماکو بتواند در کوناکری یا Bobo-Dioulasso بی‌دردسر کار کند. مندینگ یکی از زبان‌های بزرگ ارتباطی غرب آفریقاست و بامبارا به‌ویژه به‌عنوان زبان مشترک موفق بوده است: نسبت بزرگی از مالیایی‌هایی که در خانواده‌های سونینکه، فولبه، سونگهای یا دوگون به دنیا آمده‌اند، آن را به‌عنوان زبان دوم صحبت می‌کنند. خط N'Ko که در میانه قرن بیستم توسط دانشمند گینه‌ای سولومانا کانته ابداع شد، میان گویشوران بامبارا که می‌خواهند زبان خود را بدون سازش‌های املای فرانسوی بنویسند، رواج بیشتری یافته است.

بامبارا از نظر سیاسی از پادشاهی‌های سگو و Kaarta در قرن هجدهم نسب می‌برند؛ دولت‌هایی که بر پایه اشرافیت جنگجو و سپاهیان بردگان ساخته شده بودند و تا جهاد عمر تال و سپس فتح فرانسوی بر میانه نیجر تسلط داشتند. آن گذشته نظامی در نظام طبقاتی‌ای دیده می‌شود که هنوز در بسیاری از جاها زندگی اجتماعی را سامان می‌دهد: اشراف horon، صنعتگران nyamakala (آهنگران، چرم‌سازان و خنیاگران jeli که تاریخ‌ها را حفظ می‌کنند) و گروه‌های بازمانده از بردگان سابق. حراطین که گاه در بافت‌های شمالی و حاشیه صحرا همراه بامبارا شمرده می‌شوند، در این نظم کهن جایگاهی متمایز و اغلب دشوار دارند. زندگی روزمره بامبارا بر کشاورزی ارزن و ذرت دانه‌ریز، خانواده‌های گسترده در حیاط‌های مشترک و سبک گفتگویی خشک و طنزآمیز که به‌شهرت است، متمرکز است؛ ضرب‌المثل و اشاره غیرمستقیم به‌عنوان ابزار جدی گرفته می‌شوند.