اروتیک مانکانیا

مانکانیاها مردمی کشاورز هستند که مرکز ثقل آنان شهر بولا است، شهری که در فاصله‌ای کوتاه به سمت شمال بیساو، در منطقه کاچئو گینه‌بیسائو قرار دارد. بیگانگان با چند نام از ایشان یاد کرده‌اند: برامه در اسناد قدیمی پرتغالی، بولا به نام همان شهر، و مانکاگنه در سنگال و در زبان فرانسوی. آنچه این مردم را کنار هم نگه می‌دارد، بیش از آنکه قلمروی ثابت باشد، زبان مشترک، پیوندهای خانوادگی‌ای است که به روستاهای اطراف بولا می‌رسد، و زندگی آیینی‌ای که هنوز مهاجران را هنگام مرگ یکی از خویشاوندانشان به زادگاه بازمی‌گرداند.

زبان ایشان که آن را نیز مانکانیا می‌نامند، به گروه باک از زبان‌های آتلانتیک در خانواده زبان‌های نیجر-کنگو تعلق دارد. این زبان بسیار به مانجاک نزدیک است، زبانی که همسایگان ایشان در غرب بدان سخن می‌گویند، و به پاپل که در جنوب، حول بیساو، رایج است. این سه زبان معمولاً با هم و به‌عنوان یک خوشه درهم‌تنیده بررسی می‌شوند. کمتر مانکانیایی تنها به زبان خود سخن می‌گوید. کریول زبان مشترک بازارها و شهرهای گینه‌بیسائو است و مردمی که در سنگال زندگی می‌کنند معمولاً ولوف و فرانسوی را نیز به آن می‌افزایند.

دین در لایه‌های گوناگون است. بخش بزرگی از جامعه به دین نیاکانی این ساحل پایبند است که بر ارواح و زیارتگاه‌هایی متمرکز است که در کریول با نام irã شناخته می‌شوند. مردم هنگام بیماری، بدبختی یا نزاعی که به فیصله نیاز دارد، در آنجا هدیه می‌آورند و فال‌گیری می‌خواهند. کاتولیکیسم جایگاهی استوار دارد و مسلمانان مانکانیا نیز وجود دارند، اما گرویدن به دینی دیگر به‌ندرت به معنای گسستی کامل از تعهدات کهن است. بزرگ‌ترین این تعهدات مراسم تدفین است. همان‌گونه که در میان پاپل و مانجاک چنین است، مرگ مستلزم روزها طبل‌زنی، قربانی کردن حیوان و میزبانی از خویشاوندان دوردست است، و اینکه خانواده‌ای مردگانش را چگونه بدرقه کند، تا حد زیادی از جایگاه آن خانواده حکایت دارد.

بازرگانان پرتغالی از قرن شانزدهم بر رود کاچئو کار می‌کردند، اما کنترل استعماری واقعی بر روستاهای کشاورزی درون‌سرزمین تنها با لشکرکشی‌های نظامی اوایل قرن بیستم حاصل شد. در دهه‌های پس از آن، بسیاری از مانکانیاها در پی کار و زمین به جاهای دیگر رفتند. مهاجران به منطقه کازامانس در سنگال رفتند و اطراف زیگینشور ساکن شدند، سپس به داکار، گامبیا و سرانجام اروپا کوچ کردند. در زادگاه، کشاورزی همچنان بر برنج و محصولات نخل استوار است و به‌طور فزاینده‌ای بر باغ‌های بادام هندی، محصول نقدی‌ای که اکنون تقویم روستایی بخش بزرگی از گینه‌بیسائو را تعیین می‌کند.