اروتیک باوله

باوله (که به‌شکل Baule هم نوشته می‌شود) یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های قومی ساحل عاج است که چند میلیون نفر جمعیت دارند و بیشتر در مرکز کشور، میان رودخانه‌های کوموئه و باندامه، و در اطراف شهر بواکه زندگی می‌کنند. آن‌ها به خانواده گسترده‌تر آکان تعلق دارند و به زبان باوله سخن می‌گویند که از زبان‌های شاخه کوا در خانواده زبانی نیجر-کنگو است. سنت شفاهی ریشه آنان را به مهاجرتی به سوی غرب از سرزمین‌های آشانتی در غنای امروزی در قرن هجدهم نسبت می‌دهد که به رهبری ملکه آبلا پوکو انجام شد و فداکاری او در رودخانه‌ای طغیانی، نام این مردم را پدید آورده است.

جامعه و معیشت

جامعه باوله بر پایه تبار مادری سازمان یافته است، به‌طوری که ارث و جانشینی از راه خط مادر منتقل می‌شود. روستاها را رؤسایی رهبری می‌کنند که با ریش‌سفیدان مشورت می‌کنند، و طلا مدت‌ها نشانه ثروت و اقتدار بوده است. اقتصاد بر کشاورزی استوار است: یام و کاساوا برای معیشت، و کاکائو و قهوه به‌عنوان محصولات نقدی که این منطقه را از نظر کشاورزی مهم کرده‌اند. سنت‌های صنایع دستی بسیار پیشرفته‌اند، از جمله ریخته‌گری طلا به روش موم گمشده، بافندگی و چوب‌تراشی. باوله‌ها که از پرجمعیت‌ترین مردمان ساحل عاج‌اند، در زندگی سیاسی و اقتصادی کشور نیز جایگاه برجسته‌ای داشته‌اند.

هنر و باور

باوله‌ها در سطح بین‌المللی به سبب پیکرتراشی‌شان شناخته‌اند. هنرمندان نقاب‌های پرتره‌ی ظریف، پیکره‌های نشسته‌ی نیاکان و ارواح، و "blolo bian" و "blolo bla" را می‌سازند؛ این‌ها پیکره‌های حکاکی‌شده‌ی همسر روحی‌اند که باور دارند نماینده‌ی شریکی در جهان دیگر است. زندگی مذهبی آنان تکریم نیاکان و ارواح طبیعت را با مسیحیت گسترده و در برخی نقاط با اسلام درهم می‌آمیزد.

ظاهر و آرایش

در زندگی روزمره، بیشتر باوله‌ها پارچه‌های چاپی موم‌دار و لباس‌های مدرن می‌پوشند، در حالی که جشن‌ها پارچه‌های بافته‌شده و چاپ‌موم را، که روی یک شانه انداخته می‌شوند، همراه زیورآلات طلا به نمایش می‌گذارد. گردن‌آویزها، انگشترها و مهره‌های ریخته‌گری‌شده از طلا نشانه‌ی جایگاه‌اند و زنان گوشواره‌های طلا و رشته‌مهره‌ها به تن دارند. نسل‌های مسن‌تر گاهی خط‌های تزئینی ظریف و کم‌نمایان روی صورت دارند. ترکیب زرگری، پارچه‌های نقش‌دار و حکاکی ظریف، به فرهنگ بصری باوله‌ها ویژگی متمایزش را می‌بخشد.