اروتیک ایمراگن

ایمراگن مردم ماهیگیرِ کرانهٔ اقیانوس اطلسیِ موریتانی‌اند و تقریباً همه‌چیزِ آنان از همین‌جا آغاز می‌شود: ساحلی کم‌ارتفاع و بی‌درخت که صحرای بزرگ در آن به آب‌های سرد، کم‌عمق و سرشار از ماهی می‌رسد. روستاهای ایشان، ایویک، تیشات، آرکیس، مامگار و چند روستای دیگر، بر شن میان تپه‌های شنی و Banc d'Arguin قرار دارند، که یکی از غنی‌ترین بستره‌های ماهیگیری جهان است. شمارشان اندک است و در حد چند هزار نفر. در نظم اجتماعیِ پیشینِ موریتانیِ عرب‌تبار، که تبارهای جنگاور و روحانی در رأسش بودند، ایمراگن گروهی خراج‌پرداز و نزدیک به پایین‌ترین رده بودند، و دریا هم معیشتشان بود و هم دلیلی که دیگران جایگاهشان را نمی‌خواستند. عموماً بر این باورند که دست‌کم تا حدی از بافور، جمعیتِ پیش از بربرهای صحرای غربی، فرود آمده‌اند، و خودِ نام را معمولاً بربری می‌خوانند که از ریشه‌ای به معنای ماهیگیری یا گردآوری است.

بیشترِ ایمراگنِ امروز به حسانیه سخن می‌گویند، عربیِ بدوی موریتانی و صحرای غربی. زناگای بربری، زبانِ کهنِ این ساحل، تنها در تکه‌هایی باقی مانده و آن هم دورتر، به جنوب. آنان مسلمانانِ سنیِ مذهب مالکی‌اند، مانند همسایگانشان، و طریقت‌های صوفیِ منطقه آرام پشتِ زندگی دینیِ عادی ایستاده‌اند.

آنچه ایمراگن واقعاً به‌خاطرش شناخته می‌شوند، فصلِ کفال است. وقتی دسته‌های ماهی در پاییز در امتدادِ ساحل جابه‌جا می‌شوند، مردان تا سینه در موج فرو می‌روند و تورها را میانِ خود نگه می‌دارند؛ روشی که تقریباً هیچ شباهتی به ماهیگیری با قایق ندارد و به خواندنِ آب پاداش می‌دهد، نه به پیمودنِ مسافت. بخشِ مشهور نخست رخ می‌دهد: ماهیگیران با چوب به سطح آب می‌کوبند و دلفین‌های بینی‌بطری می‌آیند و کفال‌ها را به سوی ساحل و داخلِ تورها می‌رانند، و در آشوب، سهمِ خود را برمی‌دارند. این یکی از شمار بسیار اندکِ مصایدِ همکاریِ مستندِ میانِ انسان و دلفین‌های وحشی در جهان است. ایمراگن همچنین با لانش‌ها، قایق‌های چوبی با نسبِ جزایر قناری، دریانوردی می‌کنند، و صید را نمک‌سود و خشک می‌کنند، و بیش از همه تخمِ کفال را که با نامِ پوتارگ از ساحل بیرون می‌رود و بسیار گران‌تر از خودِ ماهی فروخته می‌شود. از سالِ ۱۹۷۶، که Banc d'Arguin پارکِ ملی شد، تنها گروهی‌اند که مجوزِ ماهیگیری در درونش را دارند، و آن هم تنها با بادبان. این ترتیب بستر را حفظ کرده و ایمراگن را در نقشی ثابت نگه داشته است: نگهبانانی بر کاغذ، که در عمل زیرِ فشارِ تراولرهای صنعتیِ دریای آزاد، فروپاشیِ اقتصادِ مبادله‌ایِ پیشین، و جوانانی که به نواذیبو و نواکشوط می‌روند، قرار دارند.