اروتیک فرافرا

فرافرا‌ها واقعاً خودشان را با این نام نمی‌خوانند. این نام از گوش یک استعمارگر سرچشمه گرفت که سلامی شبیه به ya fara fara را شنید، که به کسی گفته می‌شد که سرش به کار خم شده بود، و سپس بر مجموعه‌ای از جوامع نزدیک‌به‌هم در گوشه‌ی شمال‌شرقی دورافتاده‌ی غنا نشست: گورنسه‌ها در اطراف بولگاتانگا، تالنسی‌ها در تپه‌های تونگو، نبدام‌ها، نانکانی‌ها در غرب، و بونی‌ها. آنها هرگز یک پادشاهی واحد نبودند. آنچه آنها را به هم پیوند می‌دهد زبان مشترک، الگوی مشترک استقرار بر زمین، و این باور دیرین است که خود زمین مرجع نهایی تعیین این است که چه کسی کجا کشت کند. سرزمین آنها ساوانای سودان است، لاتریت و شیا و بائوباب، یک فصل بارانی در سال و باد هارمتان که همه‌چیز را به رنگ غبار درمی‌آورد. خانه‌های گلی در فضاهای باز مزرعه‌ها کنار هم ایستاده‌اند، از متراکم‌ترین سکونتگاه‌های روستایی غنا، و هر فصل خشک وصله می‌شوند یا بازسازی می‌گردند. گورنه، زبان، در گوشه‌ی غربی شاخه‌ی اوتی-ولتای غربی از خانواده‌ی گور جای دارد، پسرعموی نزدیک موره آن سوی مرز بورکینافاسو و داگبانی در جنوب. نام گویش‌هایش همان نام زیرگروه‌هاست.

اقتدار سنتاً با تندانا، کاهن زمین، بود که مزاری نگه می‌دارد نه تخت، و با بزرگان تبار. رؤسای به معنای امروزی بیشتر با حکومت غیرمستقیم پدید آمدند. مزار تانگناب در تنگزوگ مراجعانی از جنوب تا آشانتی را جذب می‌کرد، یکی از دلایلی که بریتانیایی‌ها در ۱۹۱۱ تپه‌های تالنسی را گلوله‌باران کردند و خانواده‌ها را به دشت‌ها راندند. مایر فورتس در دهه‌ی ۱۹۳۰ میان تالنسی‌ها کار کرد و از آن دو کتاب ساخت که نحوه‌ی بحث انسان‌شناسان در همه جا درباره‌ی خویشاوندی را شکل داد، پس مردمی کشاورز با حدود یک میلیون نفر به حاشیه‌ی کتاب‌های درسی درباره‌ی جایی کاملاً دیگر راه یافتند. امروزه بیشتر فرافرا‌ها کاتولیک یا مسلمانند، هنوز برای نیاکان آب و نوشیدنی نذر می‌کنند و هیچ تناقضی در آن نمی‌بینند. خاک نازک و یک برداشت در سال باعث شد که منطقه‌ی شمال‌شرقی بالایی یک قرن صادرکننده‌ی نیروی کار باشد. مردان به معادن طلای اوباسی و به آکرا رفتند، جایی که کلیشه‌ی نگهبان فرافرایی سرسخت و مورد نفرت است. سبدهای بافته‌شده از علف فیل در اطراف بولگاتانگا اکنون با نام این شهر در اروپا فروخته می‌شوند. مراسم تدفین روزها ادامه می‌یابد، با عود دو سیمه‌ی کولوگو، طبل، تیراندازی و رقص سخت، و همین‌ها هستند که مردم برای آنها به خانه برمی‌گردند.