اروتیک ماهی

ماهی‌ها مردمی هستند از منطقه‌ی تپه‌های سنگلاخی شمال آبومه در مرکز بنین، و بخش بزرگی از هویت آن‌ها از محلی سرچشمه می‌گیرد که در آن زندگی می‌کنند. سرزمین مادری‌شان در اطراف ساوالو میان کانون قدیمی فون‌ها در داهومی در جنوب و سرزمین‌های یوروبازبان در شرق و شمال قرار دارد. ماهی‌ها قرن‌ها بر این مرز زیسته‌اند، با مردمان آن‌سوی مرز داد و ستد و وصلت کرده‌اند و گاه به‌خاطر قرار گرفتن سر راه دیگران بهای سنگینی پرداخته‌اند. زبانشان، ماخی گبه، به خوشه‌ی زبانی گبه تعلق دارد که از جنوب شرقی غنا تا نیجریه گسترده است. این زبان آن‌قدر به فون نزدیک است که گویشوران این دو تا حد زیادی یکدیگر را می‌فهمند، با این حال در شهرهای بازاری استان کولین، در همان خیابان با زبان‌های ایداشا و ایفه هم‌زیستی دارد؛ این دو از زبان‌های یوروبا و از شاخه‌ای جدا از این خانواده‌اند. سرزمین ماهی هرگز یک پادشاهی واحد نبود. مجموعه‌ای از شهرها و فرمانروایی‌های محلی بود که هر یک خاندان حاکم خود را داشت و ساوالو، که شاهانش نام سلسله‌ای گباگیدی را دارند، شناخته‌شده‌ترین آن‌ها شد. این پراکندگی منطقه را در قرن‌های هجدهم و نوزدهم در معرض خطر قرار داد، زمانی که ارتش‌های داهومی بارها و بارها به شمال یورش بردند. اسیران این یورش‌ها از طریق بندر داهومی در اویدا به تجارت برده در اقیانوس اطلس فروخته شدند و این نام همراه آن‌ها رفت. در برزیل استعماری، آفریقایی‌هایی که ماهی شناخته می‌شدند انجمن‌های عبادی خود را سازمان دادند و در باهیا، سنت ججه-ماهی در آیین کاندومبله هنوز این نام را در خانه‌هایی در اطراف سالوادور و کاشوئیرا حفظ کرده است.

دین در سرزمین ماهی لایه‌لایه است، نه این یا آن. کلیساها و مسجدها در هر شهر نسبتاً بزرگی برپا هستند، اما وودون هنوز بخشی از زندگی روزمره است، از طریق نیایشگاه‌های خانوادگی، آیین‌های تشرف و فال‌گیری پیش از تصمیم‌های مهم. درست بیرون از ساوالو، زیارتگاه دانکولی مردمی را از جاهایی بسیار فراتر از این منطقه به خود جذب می‌کند. هر فرد هنگام آرزو کردن، میخ چوبی کوچکی به پشته‌ی خاکی آن می‌کوبد، پیشکشی روی آن می‌ریزد و انتظار می‌رود اگر آرزویش برآورده شد، برای سپاس‌گزاری قربانی بیاورد. هر ساله در ماه اوت، جشن یام ساوالو برداشت تازه را گرامی می‌دارد و شهر را از جمعیت، مقامات و هیئت‌های سلطنتی پر می‌کند. این یادآور آن است که خاندان‌های حاکم قدیمی هنوز وزن اجتماعی واقعی دارند، هرچند جمهوری بنین هیچ قدرت رسمی به آن‌ها نمی‌دهد. کشاورزی، با یام در مرکز آن، هنوز اقتصاد محلی را پابرجا نگه می‌دارد و تپه‌ها، نهاد پادشاهی و زیارتگاه‌ها نقاط ثابتی باقی می‌مانند که هویت ماهی به آن‌ها بازمی‌گردد.