اروتیک کورتی

کورتی‌ها مردمی رودنشین‌اند. روستاهای آنان بر جزیره‌ها و کرانه‌های کم‌ارتفاع رود نیجر در غرب نیجر قرار دارد، در بخشی که میان مرز مالی و نیامی کشیده شده است، و تقریباً همه آنچه ایشان را از دیگران متمایز می‌کند به همین آب بازمی‌گردد. آنان گروهی کوچک و نسبتاً جوان‌اند. هویتشان در حدود سه قرن اخیر شکل گرفته است. گله‌داران فولانی از رود و از منطقه ماسینا در آنچه امروز مالی نامیده می‌شود پایین آمدند و در میان سورکوها، ماهیگیران و قایق‌رانانی که به زبان سنگهای سخن می‌گفتند و پیش‌تر در این آب‌ها کار می‌کردند، ساکن شدند. تازه‌واردان با خانواده‌های سورکو وصلت کردند و کورتی‌ها از این پیوندها پدید آمدند.

آنچه از آن دیدار پدید آمد نه فولانی است و نه سورکو. این مردمی مستقل‌اند. فرزندان تازه‌واردان زبان فولفولده را رها کردند و اکنون سنگهای سخن می‌گویند، زبانی که در امتداد میانه رود نیجر از مالی تا نیجر رایج است. در گفتار روزمره، به‌آسانی با همسایگان زرما و سنگهای خود درمی‌آمیزند. دام از یک سوی خانواده آمد و قایق، تور و دانش عملی از نوسان سالانه رود از سوی دیگر. خانوار کورتی به‌طور سنتی از همه این‌ها بهره می‌برد: برنجی که در دشت سیلابی فصلی رود کاشته می‌شود، ماهی‌گیری، و دامی که بر جزیره‌ها و کرانه‌ها می‌چرد. کورتی‌ها مسلمان سنی‌اند و اسلام، همان‌گونه که در سراسر غرب نیجر چنین است، نماز، ازدواج و جشن‌های مذهبی ایشان را شکل می‌دهد.

در قرن نوزدهم، کورتی‌ها شهرت سختی داشتند. مهارتشان با قایق آنان را به غارتگرانی کارآمد بدل کرده بود و به حمله به سکونتگاه‌های کنار رود و ربودن اسیران شهرت یافته بودند، در زمانه‌ای که بردگی‌فروشی قدرت را در سراسر منطقه شکل می‌داد. حکومت استعماری فرانسه که حدود آغاز قرن بیستم برقرار شد، آن فصل را به پایان برد. همان تسلط بر رود اکنون در خدمت کشاورزی، ماهی‌گیری و تجارت است. کورتی‌ها اغلب در کنار ووگو نام برده می‌شوند، مردم جزیره‌نشین کوچک دیگری در همان بخش از رود نیجر.

بیشتر کورتی‌ها هنوز همان‌جا زندگی می‌کنند که نیاکانشان ساکن شدند، در روستاهای جزیره‌ای و کرانه‌ای که ارتفاع آب نیجر تعیین می‌کند چه چیزی و چه زمانی کاشته شود. این مردم به‌روشنی نشان می‌دهند که چگونه یک قوم می‌تواند کمتر با یک خط نسب واحد و بیشتر با شیوه زندگی مشترک بر یک رود تعریف شود.