اروتیک لوبی

لوبی‌ها مردمی گورزبان‌اند که در جنوب‌غربی بورکینافاسو، شمال ساحل عاج و شمال غنا پراکنده‌اند. آنان به زبان لوبیری (Lobi) سخن می‌گویند، زبانی از شاخه گور در خانواده زبانی Niger-Congo. روایت‌های شفاهی از مهاجرتی در چند سده اخیر از سرزمینی که امروز غنا نامیده می‌شود به سوی غرب و از رود ولتای سیاه (Mouhoun) خبر می‌دهد. لوبی‌ها به نظم اجتماعی بسیار غیرمتمرکز و فاقد رأس شناخته می‌شوند: آنان نه رئیس داشتند و نه پادشاه، و اقتدار بر بزرگان تبار، کاهنان زمین و اعتبار فردی استوار بود.

جامعه و معیشت

لوبی‌ها کشاورز و شکارچی‌اند و ارزن، سورگوم و دیگر غلات می‌کارند و دام کوچک نگه می‌دارند. آنان به شکار با کمان شهرت دارند و کمان و ترکش مدت‌ها محور هویت مردانه بوده است. خانواده‌ها در خانه‌های گلی مستحکم و متمایز (soukala) با سقف‌های تخت و روزنه‌های اندک زندگی می‌کنند که برای دفاع ساخته شده و نمایانگر شیوه زندگی بسیار مستقل است. این استقلال مدت‌ها الگوی سکونت لوبی‌ها را شکل داده است، به این صورت که خانوارهای پراکنده میان مزارع قرار دارند و در روستاهای بزرگ متمرکز نمی‌شوند. زمین و زیارتگاه‌ها زیر نظر کاهنان زمین به تبارها پیوند دارند.

باور و هنر

دین لوبی‌ها بر محور «thila» می‌چرخد، ارواحی که میان مردم و آفریننده واسطه‌اند و در زیارتگاه‌های خانوار و جامعه به آن‌ها توجه می‌شود. برای خدمت به این ارواح، حجاران «bateba» می‌سازند، پیکره‌های چوبی‌ای که بر زیارتگاه‌ها نهاده می‌شوند تا از خانوار محافظت کنند، هشدار دهند یا از سوی آن عمل کنند. فرم‌های بیانگر و گاه اشاره‌گر آن‌ها از شناخته‌شده‌ترین آثار مجسمه‌سازی منطقه‌اند.

ظاهر و آرایه

پوشش سنتی لوبی‌ها بسیار ساده بود، با پیش‌بندهایی از چرم یا الیاف، و زنان در گذشته سنجاق‌های لب را در لب زیرین یا در هر دو لب می‌پوشیدند، همراه با زخم‌نگاری تزئینی گسترده به شکل ردیف‌هایی از نقاط برجسته بر چهره و بدن. صدف‌های ودعه، مهره‌های شیشه‌ای، حلقه‌های برنجی و زیورآلات فلزی تکمیل‌کننده آرایه‌ها بودند. موها اغلب تراشیده یا کوتاه نگه داشته می‌شد. امروزه بسیاری از لوبی‌ها لباس امروزی می‌پوشند و برای مراسم آیینی لباس سنتی خود را حفظ می‌کنند.