اروتیک لاوبه

در یک خانواده سنگالی، آن هاون چوبی سنگین که با آن ارزن کوبیده می‌شود، به احتمال زیاد به دست یک لاوبه تراشیده شده است. لاوبه‌ها در غرب آفریقا صنعتگران چوب‌کار موروثی‌اند. آنان تنه‌های چوب‌های سخت منطقه ساحل را به هاون و دسته‌هاون، کاسه، چهارپایه و ملاقه تبدیل می‌کنند، و در کرانه رود سنگال زورق‌های تک‌تنه نیز می‌سازند. در جامعه فولانی، این حرفه همچنین یک طبقه اجتماعی است. لاوبه‌ها به گروه nyeenyɓe تعلق دارند، یعنی طبقات صنعتگر که شامل آهنگرها، چرم‌کارها و بافندگان نیز می‌شوند، و ازدواج به سنت در درون همین گروه باقی مانده است. لاوبه بودن یعنی ارث بردن هم یک حرفه و هم جایگاهی در یک نظم اجتماعی که بسیار کهن‌تر از مرزهای ملی است که از آن‌ها عبور می‌کند.

سرزمین مادری آنان بیشتر یک چرخه کاری است تا یک قلمرو واحد. خانواده‌های لاوبه از نظر تاریخی به هر جا که چوب خوب بود می‌رفتند، در سراسر سنگال و تا موریتانی، گامبیا، مالی و گینه. آنان اغلب نزدیک جوامع دامدار و کشاورز فولانی که به آن‌ها خدمات می‌دادند زندگی می‌کردند. بیشتر آنان پولار را به‌عنوان زبان مادری خود سخن می‌گویند. این زبان، زبان فولانیِ شاخه اتلانتیکِ خانواده Niger-Congo است. کسانی که در شهرها ساکن شده‌اند، ولوف را هم می‌گویند، زبانی نزدیک از همان شاخه و زبان روزمره سنگال شهری. سنت فولانی نحاتان کالاهای خانگی، یعنی lawbe worworbe، را از سازندگان زورق‌ها، یعنی lawbe lana، جدا می‌کند.

لاوبه‌ها مانند تقریباً همه همسایگانشان مسلمان‌اند و اسلام آهنگ نماز، ازدواج و جشن‌های سالانه را تعیین می‌کند. دانش عملی آنان حاصل تجربه‌ای سخت و به‌دست‌آمده است: کدام چوب‌ها هاونی می‌سازند که نترکد، چگونه یک تنه ایستاده را ارزیابی کنند، و چگونه آن را با تبر و چاقو شکل دهند. این دانش در درون خانواده‌ها منتقل می‌شود، نه در مدرسه‌ها.

قرن بیستم حرفه را از دو سو فشرد. مینا، آلومینیوم و پلاستیک جای بسیاری از کالاهای خانگی چوبی را گرفتند و کوچک‌شدن جنگل‌ها دسترسی به چوب خوب را دشوارتر کرد. بسیاری از لاوبه‌ها به شهرها و شهرهای بزرگ سنگال کوچ کردند. مردان در کارگاه‌های کنار جاده به کنده‌کاری ادامه دادند یا به تجارت روی آوردند. زنان لاوبه در بازارهای شهری چهره‌هایی آشنا شدند و بخور، مهره، عطر و لوازم آرایشی می‌فروختند. اما همین دیده‌شدن، کلیشه‌ای سرسخت را هم برایشان به همراه آورد، کلیشه‌ای ریشه‌دار در تبعیض طبقاتی و بسیار بیشتر از آنکه زیر سؤال برود، تکرار شده. هاون هنوز در آشپزخانه‌های سراسر منطقه اهمیت دارد، و همین‌طور افرادی که می‌دانند چگونه یکی بسازند.