اروتیک پادیه

پادیه‌ها شعبی کوچک در غرب آفریقا هستند که نسل‌ها نام‌هایشان را دیگران تعیین کرده‌اند. ثبت‌ها و همسایگان ایشان را بادیارا، بادجارا و بادیارانکه خوانده‌اند، و در گینه پرتغالی به نام پاجادینکا شناخته می‌شدند. زیر همهٔ این برچسب‌ها یک جامعهٔ واحد با زبان خاص خودش قرار دارد که در ساوانای محل تلاقی گینه، گینه‌بیسائو و سنگال زندگی می‌کند. فرانسه و پرتغال مرزهای استعماری کشیدند که این سرزمین را به سه بخش تقسیم کرد، و اکنون روستاهای پادیه‌ها تابع کوناکری، بیسائو و داکارند.

زبان آنان، بادجارا، به شاخهٔ اقیانوس اطلسی خانوادهٔ نیجر-کنگو تعلق دارد. معمولاً آن را در کنار زبان‌های تندا، یعنی زبان‌های باسری، بدیک و کونیاگی، گروه‌بندی می‌کنند. این زبانی کوچک است که زبان‌های بزرگ آن را احاطه کرده‌اند. پولار، زبان فولاها، و ماندینکا بازارها و زندگی عمومی این منطقه را می‌چرخانند و گویشوران بادجارا معمولاً یکی از این دو یا هر دو را به کار می‌برند. بسته به سوی مرز، آنان از فرانسوی یا کریول گینه‌بیسائو نیز استفاده می‌کنند. حفظ بادجارا به‌عنوان زبان خانگی تحت چنین فشاری نشان می‌دهد که پادیه‌ها چه کسانی هستند.

همسایگان بزرگ‌تر بیشتر تاریخ این گوشهٔ غرب آفریقا را نوشته‌اند. برای قرن‌ها این منطقه در مدار کابو بود، پادشاهی ماندینکا که مرکزش در شرق گینه‌بیسائوی کنونی بود. در قرن نوزدهم، نیروهای فولا از فوتا جالون کابو را برانداختند و قدرت فولا نقشهٔ سیاسی و دینی منطقه را بازترسیم کرد. پادیه‌ها در هر دو دوره به‌عنوان یک قوم اقلیت گذر کردند. هرگز حکومت نکردند و هرگز کاملاً در خود جذب نشدند.

امروزه بیشتر پادیه‌ها مسلمان هستند، بخشی از اسلامی که همراه با نفوذ فولاها و ماندینکاها در منطقه گسترش یافت. ایمان ریتم هفته و سال را تعیین می‌کند، از نمازهای جمعه گرفته تا رمضان، و رویدادهای بزرگ خانوادگی یعنی نامگذاری، ازدواج و تدفین را شکل می‌دهد. زندگی همچنان عمدتاً روستایی است و روستاها حول فصل‌های کشاورزی سازمان یافته‌اند که از بارش باران پیروی می‌کند. آنچه پادیه‌ها را متمایز می‌کند نمایش نیست، بلکه پایداری است: نامی، زبانی و جامعه‌ای که در منطقه‌ای کنار هم نگه داشته شده‌اند که در آن ادغام شدن در جامعهٔ فولا یا ماندینکا همیشه راه آسان‌تر بوده است.