اروتیک بدیک

بیدیک گروه قومی کوچکی در جنوب شرقی سنگال هستند که در روستاهای کوهستانی بر دامنه‌های ارتفاعات Bandafassi نزدیک شهر Kédougou و نزدیک مرز با گینه زندگی می‌کنند. آنان به زبانی از زیرگروه تندا از شاخه اطلسی خانواده Niger-Congo سخن می‌گویند که از نزدیک با زبان همسایگانشان، باساری‌ها، خویشاوند است. روستاهای آنان در محدوده سرزمین باساری قرار دارد، چشم‌اندازی فرهنگی که به‌دلیل جوامع کشاورزی-شبانی متمایزش در فهرست میراث جهانی UNESCO ثبت شده است. شمار بیدیک‌ها تنها چند هزار نفر است و با وجود جوامع مسلمان و مسیحی اطرافشان، بخش بزرگی از دین سنتی و تقویم آیینی خود را حفظ کرده‌اند.

جامعه و معیشت

روستاهای بیدیک سکونتگاه‌های فشرده‌ای از خانه‌های گرد با سقف کاهی هستند که بر بلندی‌های صخره‌ای ساخته شده‌اند؛ الگویی دفاعی که ریشه در تاریخ یورش و برده‌گیری دارد و این گروه را به تپه‌ها راند. کشاورزی معیشتی، غذاهای اصلی را فراهم می‌کند: ارزن، سورگوم، ذرت، بادام زمینی و فونیو که روی کرت‌های پلکانی کشت می‌شوند، همراه با دام‌های کوچک و نگهداری از درختان مفید. زندگی اجتماعی از نظام طبقات سنی و آیین‌های تشرف پیروی می‌کند و رقصندگان نقاب‌دار که نماد ارواح جنگل‌اند، در جشن‌های فصلی و آیین‌های گذار ظاهر می‌شوند. اقتدار دینی با ریش‌سفیدان و متخصصان آیینی است که مکان‌های مقدس را نگه می‌دارند و بر چرخه کشاورزی نظارت دارند.

ظاهر و آرایه

زنان بیدیک به آرایه‌های شخصی پرکار شهرت دارند. دسته‌های متراکمی از مهره‌های شیشه‌ای رنگی و صدف‌های کائوری را روی گردن، کمر و مچ دست می‌بندند، همراه با حلقه‌های برنجی و زیورهای بینی و لب، و موهایشان را به شکل‌های بافته یا تاج‌دار پیچیده‌ای می‌آرایند که اغلب با مهره یا سکه تزیین می‌شود. خالکوبی‌های بدن و در گذشته سوهان‌کشیدن دندان‌ها، مراحل زندگی را نشان می‌داد. لباس روزمره سنتی بخش بالایی بدن را تا حد زیادی برهنه می‌گذارد و در کمر پارچه‌ای پیچیده دارد، در حالی که لباس جشن برگ، پر و طرح‌های نقاشی‌شده را به مهره‌دوزی می‌افزاید.