اروتیک کواهو

از هر کسی در آکرا یا کوماسی درباره کواهو بپرسید، گفتگو به زودی به تجارت می‌رسد. بازرگانان کواهو بخش بزرگی از مغازه‌ها، عمده‌فروشی‌ها و دکه‌های بازار در شهرهای غنا را اداره می‌کنند. آنان در همه جا به هوش تیز تجاری شهره‌اند، ویژگی‌ای که مردم می‌گویند نیمی تحسین است و نیمی شوخی. اما زادگاهشان یک تپه‌ماهور است. فلات کواهو با شیب تند از جنگل در منطقه شرقی غنا برمی‌خیزد. شهرهایی چون آبتیفی، ممپراسو، اوبو و نکواتیا بر بلندی‌های خنک آن قرار دارند و نکوکو در پای دامنه، در جاده اصلی میان آکرا و کوماسی واقع است. به شمال این دامنه، زمین به دشت‌های آفرام فرو می‌ریزد و تا کرانه‌های دریاچه ولتا ادامه می‌یابد، سرزمین کشاورزی که بسیاری از کواهوها در آن ساکن شده‌اند.

کواهوها از قوم آکان‌اند. گویندگان آشانتی و آکووآپم گویش توی آنان را به آسانی درک می‌کنند و جامعه‌شان از الگوی آکانی پیروی می‌کند. تبار از راه خط مادری می‌گذرد، پیوندهای تیره از مرزهای شهرها فراتر می‌رود و رؤسا و ملکه‌مادرها بر کرسی‌های نیاکانی مقام دارند. مقر اصلی دولت کواهو در آبنه است. سنتی رایج این نام را akoa wu می‌خواند که به معنای «برده مرده است» است و آن را به مرگی در مهاجرتی پیوند می‌دهد که بنیان‌گذاران را به فلات رساند. کواهوها نسل‌ها به آشانتی وفادار بودند. پس از آنکه نیروهای بریتانیایی کوماسی را در 1874 سوزاندند، کواهوها جدا شدند و به جنوب، به سوی ساحل و دولت استعماری، روی آوردند.

در همان دهه، میسیون بازل وارد شد و مبلغان سوئیسی آن ایستگاهی در آبتیفی گشودند. کلیسای پرسبیتری همراه با مدارس و دانشکده تربیت معلم در آنجا رشد کرد و آبتیفی به مرکز آموزش بدل شد. امروز بیشتر کواهوها مسیحی‌اند و زندگی کلیسایی با آداب آکانی به آسانی کنار هم قرار می‌گیرد. تشییع جنازه‌ها هنوز رویدادهای بزرگ اجتماعی‌اند و رؤسا آیین‌های کرسی و تقویم تشریفاتی آکانی را برپا نگه می‌دارند.

عید پاک اوج سال کواهوهاست. مهاجران از آکرا، کوماسی و خارج از کشور آن‌چنان پرشمار به فلات بازمی‌گردند که این تعطیلی به یکی از بزرگ‌ترین گردهمایی‌های غنا بدل شده است. این گردهمایی بخشی دیدار خانوادگی، بخشی جشن خیابانی و بخشی نشست تجاری است، همراه با جشنواره پاراگلایدینگ که خلبانان را از دامنه آتیبی به پرواز درمی‌آورد. برای چند روز، خانه‌های بزرگ زادگاهی که خانواده‌های کواهو می‌سازند و بیشتر سال خالی می‌گذارند، دوباره پر می‌شوند.