اروتیک یهودیان ایگبو

یهودیان ایگبو، ایگبوهایی از جنوب‌شرق نیجریه هستند که شبات را نگه می‌دارند، به زبان عبری دعا می‌خوانند و بر این باورند که مردمشان از اسرائیل باستان نسب می‌برند. آنان به معنای معمول، قومی جدا نیستند. آن‌ها زبان، زادگاه‌ها، غذا و پیوندهای خانوادگی را با ده‌ها میلیون ایگبوی دیگر در میان دارند که بیشترشان مسیحی‌اند و به ادعای اسرائیلی بودن با واکنش‌هایی از افتخار آرام تا شک آشکار پاسخ می‌دهند. آنچه یهودیان ایگبو را متمایز می‌کند یک انتخاب است: گرفتن داستانی کهن و گسترده درباره سرچشمه ایگبوها و ساختن زندگی دینی بر پایه آن.

این داستان بسیار پیش‌تر از این جنبش وجود داشته است. در سال 1789 اولودا اکوانو، هنگام توصیف جهان ایگبوی دوران کودکی‌اش، به شباهت نزدیک آداب مردمش با آداب یهودیان اشاره کرد. پیروان امروزی به همان گونه‌های همانندی اشاره می‌کنند: ختنه پسران در روز هشتم، جداسازی زنان در دوره قاعدگی، ممنوعیت‌های غذایی و آیین‌های دقیق برای مردگان. مشهورترین شجره‌نامه از ایری می‌گذرد، نیای بنیان‌گذار که در آگولری و در سنت‌های پادشاهی کهن نری گرامی داشته می‌شود. مؤمنان او را با ایری پسر جاد در سفر پیدایش یکی می‌دانند. خانواده‌های دیگر تبارشان را به زبولون یا منسی می‌رسانند.

جنگ داخلی نیجریه بین سال‌های 1967 و 1970 به این ایده نیرویی تازه بخشید. بیافرایی‌ها کشتار ایگبوها در شمال در سال 1966، و سپس محاصره و قحطی را همچون سرنوشت اقلیتی منفور و پراکنده خواندند و مقایسه با تاریخ یهود در ذهنشان ماند. شکل‌گیری آیین‌های سازمان‌یافته از دهه 1990 به بعد آغاز شد. گروه‌های کوچک عبادی در ابوجا و شهرهای سراسر جنوب‌شرق پدید آمدند و بسیاری از آن‌ها در خانه‌های شخصی گرد هم می‌آمدند و عبری و آیین نیایش را از کتاب‌ها، اینترنت و معلمان دیدارکننده از سازمان‌های یهودی خارج از کشور یاد می‌گرفتند.

شیوه‌های عمل متفاوت است. برخی گروه‌ها از یهودیت ربانی رایج پیروی می‌کنند، با کتاب‌های دعای عبری، آشپزخانه‌های کاشروت و تقویم کامل جشن‌ها؛ برخی دیگر رعایت شبات را در عادات کهن ایگبویی یا مسیحی ادغام می‌کنند. ریاست کل ربانوت اسرائیل یهودیان ایگبو را یهودی به رسمیت نمی‌شناسد، بنابراین پرسش‌های مربوط به تغییر دین و تعلق همچنان حل‌نشده باقی می‌مانند. در وطن این هویت وزن سیاسی هم دارد. جدایی‌طلبان بیافرایی زبان بنی‌اسرائیلی را برای هدف خود به عاریت گرفته‌اند، و همین توجه مقامات نیجریه را به سوی آنچه برای اعضایش پیش از هر چیز یک جنبش دینی است جلب کرده است.