اروتیک کیسی

کیسی‌ها در مرزهای جنگلی زندگی می‌کنند، جایی که گینه، سیرالئون و لیبریا به هم می‌رسند؛ مثلثی از سرزمین‌های مرتفع که رودخانه‌های بالادست نیجر و سرچشمه‌های رودهایی که به سوی غرب و اقیانوس اطلس جاری‌اند از آن زهکشی می‌شوند. آن‌ها پیش از هر چیز دیگری برنج‌کار هستند و مردمان همسایه مدت‌هاست که این را پذیرفته‌اند: در اصطلاح منطقه‌ای غرب آفریقا، سرزمین کیسی سرزمین برنج است. این محصول تقویم، گروه‌های کاری، چشم‌انداز باتلاق‌های پاک‌سازی‌شده و دامنه‌ها، و وزن اجتماعی یک برداشت موفق را شکل می‌دهد.

زبان آن‌ها در شاخه کوچک «مِل» از زبان‌های آتلانتیک جای دارد، که کیسی‌ها را از نظر زبانی به تِمنه، بولوم و شربرو در ساحل سیرالئون نزدیک‌تر می‌کند تا به کورانکو، کپله و لوما که به زبان‌های مانده سخن می‌گویند و در سوی داخلی آن‌ها را احاطه کرده‌اند. این تضاد، یعنی جزیره‌ای مِل‌زبان در همسایگی‌ای که عمدتاً مانده‌زبان است، یکی از نشانه‌هایی است که نشان می‌دهد کیسی‌ها مدت زیادی در این بخش از سرزمین بوده‌اند، پیش از گسترش‌های جنوبی مانده که داخل کشور را دگرگون کرد. خود زبان به گویش‌های شمالی، مرکزی و جنوبی تقسیم می‌شود که تقریباً با سه کشور مدرنی که مرزهای استعماری کیسی‌ها را میان آن‌ها تقسیم کرد مطابقت دارد؛ تقسیمی که هنوز بیش از آنکه هویت خانواده‌ها را تعریف کند، آن‌ها را آزار می‌دهد.

مسیحیت که عمدتاً از طریق فعالیت‌های میسیونری سده بیستم وارد شد، اکنون وابستگی غالب است، اما در عمل با باورهای کهن درباره مردگان در این عرصه شریک است. کیسی‌ها نزد آفریقاشناسان به pomdo شهرت دارند، تندیس‌های کوچک سنگ صابونی که اغلب اجدادی‌اند، هنگام کشاورزی در زمین پیدا می‌شوند و به‌عنوان حضورهای زنده، نه آثار باستانی، وارد زیارتگاه‌های خانگی می‌شوند. سرها و تندیس‌های کهن‌تر از سنگ استئاتیت همان منطقه که به nomoli معروف‌اند، پیش از کیسی‌های امروزی‌اند و مِنده‌ها نیز ادعای آن‌ها را دارند؛ آنچه سازندگان اصلی‌شان در نظر داشتند واقعاً ناشناخته است، و خوانش کیسی‌ها از آن‌ها به‌عنوان اجداد، خود کاری از میراث‌بری در فاصله‌ای است که هیچ‌کس نمی‌تواند دقیقاً بسنجد.

جامعه‌های آیینی آغاز، رقص نقابدار و سنت قوی ستایش‌خوانی حرفه‌ای بقیه زندگی عمومی را پر می‌کنند. دو جنگ داخلی همزمان که در دهه 1990 و آغاز دهه 2000 سیرالئون و لیبریا را درهم شکست، مستقیماً از سرزمین کیسی‌ها گذشت و جامعه‌ها را به اردوگاه‌های پناهندگان در سوی گینه پراکنده کرد؛ بخش عمده آنچه امروز دیده می‌شود جامعه‌ای است که بازگشت، بازسازی کرد و کاشت برنج را بر همان دامنه‌ها از سر گرفت.