اروتیک کریول‌های آتلانتیک

کریول‌های اطلسی جمعیتی تاریخی از تبار آفریقایی و آمیخته‌ی آفریقایی و اروپایی بودند که از اواخر سده‌ی پانزدهم در پایگاه‌های تجاری ساحل غرب و مرکز آفریقا شکل گرفتند، از سده‌ی هفدهم در حاشیه‌ی اقیانوس اطلس پراکنده شدند، و پس از آنکه بردگی مزرعه‌ای حدود سال 1700 سخت‌تر شد، جایگاه متمایز خود را از دست دادند. تبارشان امروز در کیپ‌وردی‌های کنونی، در خانواده‌های لوزو-آفریقایی ساحل گینه‌ی علیا، و در کهن‌ترین تبارهای آفریقایی‌تبارهای آمریکا در چسیپیک و نیویورک ادغام شده است. این نام برچسبی تاریخ‌نگارانه است که Ira Berlin در دهه‌ی 1990 ساخت، و خودشان برای خود به کار نمی‌بردند. آنچه آنان را گروهی کرد موقعیت بود نه خون: در مرز میان دولت‌های آفریقایی و بازرگانان اروپایی زیستند و از آشنایی با هر دو سو امرار معاش کردند.

صحنه‌ی ماجرا الماینا، جزایر کیپ‌ورد، ساوتومه، بندرهای رودخانه‌ای سنگامبیا و لواندا بود. مردان پرتغالی که زیر فرمان حاکمان آفریقایی ساکن شدند، یعنی lançados، با خانواده‌های محلی ازدواج می‌کردند و فرزندانشان به‌عنوان دلال، مترجم، راهنمای دریایی و ملوان بزرگ می‌شدند. آنان به زبان تجاری پایه‌ی پرتغالی در کنار ولوفی، آکانی، کیکونگو یا کیمبوندو سخن می‌گفتند و با تغییر تجارت، اسپانیایی، هلندی یا انگلیسی یاد می‌گرفتند. بسیاری کاتولیک بودند، نام‌های ایبری داشتند و تسبیح به دست می‌گرفتند، و در عین حال تعهدات خویشاوندی و آیین‌های مادرانشان را نگه می‌داشتند. در کنگو، که دربار آن در سال 1491 به مسیحیت گروید، مسیحیت نهادی آفریقایی بود با مدارس و معلمان غیرروحانی خاص خود، مدت‌ها پیش از آنکه کسی از آنجا به غرب فرستاده شود.

این پیشینه در آمریکا اهمیت داشت. بسیاری از نخستین آفریقایی‌های ویرجینیا، نیو نترلند و فلوریدای اسپانیایی از این گونه بودند، و بخش عمده‌ای از آنان از آنگولا و کنگو بودند، و با آشنایی از پیش با قانون، دین و چانه‌زنی اروپایی وارد شدند. مورخان ایشان را «نسل منشور» می‌نامند. در نیو آمستردام، مردانی که با نام Paulo d'Angola و Simon Congo ثبت شده بودند، به شورای مستعمره عریضه دادند و در سال 1644 آزادی مشروط و زمین کشاورزی در منهتن به دست آوردند. در ساحل شرقی ویرجینیا، Anthony Johnson که در دهه‌ی 1620 با نام Antonio a Negro ثبت شده بود، مالک زمین شد و در دعوایی در دادگاه ناحیه علیه همسایه‌ای سفیدپوست پیروز شد، در نزاعی بر سر مردی که خود جانسون ادعا می‌کرد برده‌اش است. فرزندانشان را غسل تعمید دادند، در کلیسا ازدواج کردند و برای یکدیگر پدرخوانده و مادرخوانده شدند.

آن گشایش به سرعت بسته شد. با آغاز خرید اسیران به‌صورت انبوه با کشتی توسط مزرعه‌داران تنباکو، برنج و شکر، مجالس استعماری نژاد را در قوانین گنجاندند و فضای مذاکره از میان رفت. میراث آنان خود شاهد است: گواهی بر آنکه بردگی در آمریکای آغازین هنوز آن نظام نژادی بسته‌ای نبود که بعدها شد، و آنکه برخی از نخستین آفریقایی‌هایی که عبور کردند، به‌عنوان بازیگران کارکشته‌ی اطلس رسیدند، نه غریبه‌هایی نسبت به جهانی که آنان را به بردگی گرفت.