اروتیک اوروکوها

اورکو گروهی از قبیله‌های خویشاوند در سرزمین جنگل‌ها و خورهای منطقه جنوب غربی کامرون است که با یک زبان و یک نام مشترک به هم پیوند خورده‌اند. اگر از کسی بپرسید اهل کجاست، پاسخ نخست ممکن است باکوندو، بالوندو، بالوئه، ممبونگه، اکومبه، نگولو یا باتانگا باشد. هر قبیله روستاها، رؤسا و غرور محلی خاص خود را دارد. اورکو هویت گسترده‌تری است که این قبیله‌ها به‌ویژه هنگام سخن از فرهنگ، سیاست یا زمین، با هم به آن ادعا دارند. قلمرو آنان در بخش‌های ندیان و میمه گسترده است. از آبراهه‌های مانگرو در ریو دل ری نزدیک مرز نیجریه آغاز می‌شود، از تپه‌های رومپی بالا می‌رود و به سوی شهر بازار پرجنب‌وجوش کومبا به شرق امتداد می‌یابد. این زمین مرطوب و سرشار از جنگل است و پارک ملی کوروپ نیز در همین بخش قرار دارد.

زبان اورکو به شاخه ساوابانتو از زبان‌های بانتو تعلق دارد. این همان گروه ساحلی است که دوآلا و موکپوه، زبان قوم باکوری، را دربر می‌گیرد. این پیوند اورکو را به ساوا، یعنی مردم ساحلی کامرون که یکدیگر را خویشاوند می‌دانند، متصل می‌کند. گویش‌های اورکو تا حد زیادی از مرزهای قبیله‌ای پیروی می‌کنند. همسایگان شمالی و غربی به اجاگام و زبان‌های دیگری سخن می‌گویند که خویشاوندی بسیار دورتری دارند. در زندگی روزمره، انگلیسی کامرونی ساده (پیجین) زبان بازار و ایستگاه وسایل نقلیه است و انگلیسی زبان مدارس و ادارات است، نتیجه گذشته استعماری بریتانیا در این منطقه. بیشتر اورکوها مسیحی‌اند و عمدتاً به کلیساهای پروتستان پریسبیتری، کاتولیک و باپتیست تعلق دارند، و زندگی کلیسایی در روستاها و شهرها یکسان اهمیت دارد. با این حال باورهای کهن از میان نرفته‌اند. احترام به نیاکان، به اقتدار رؤسا و بزرگان و به ارواح جنگل و آب هنوز در مراسم تدفین، در نزاع‌های زمین و در آیین‌های سنتی دیده می‌شود.

تاریخ معاصر اورکو رشته‌ای از بیگانگانی است که بر سرزمینشان ادعا کرده‌اند. آلمان در دهه 1880 ساحل را تصرف کرد. پس از جنگ جهانی اول، این منطقه به بریتانیا رسید که آن را از نیجریه و در چارچوب جنوب کامرون اداره می‌کرد، تا آنکه همه‌پرسی 1961 آن را به کامرون پیوست. مزارع همراه با حکومت استعماری آمدند. مزارع نخل روغنی و لاستیک در ندیان و میمه کارگرانی را از نواحی علفزار شمال غربی و از نیجریه جذب کردند. به همین دلیل بسیاری از شهرهای اورکو اکنون کاملاً آمیخته‌اند و پرسش اینکه چه کسی بومی به شمار می‌آید، همچنان سیاست محلی را برمی‌انگیزد. از سال 2017، بحران انگلیسی‌زبان هر دو بخش را سخت آسیب زده است. درگیری میان گروه‌های جدایی‌طلب و ارتش، خانواده‌های روستایی را به سوی کومبا، لیمبه و دوآلا رانده و زندگی روزمره بسیاری از روستاهای اورکو را در معرض تردید قرار داده است.