اروتیک اکسیتان‌ها

اکسیتانی‌ها مردم بخش جنوبی و بلندِ فرانسه امروزی‌اند، به‌علاوه نواری باریک در شمال‌غرب ایتالیا و دره آران در اسپانیا، سرزمینی که هرگز کاملاً به کشوری مستقل تبدیل نشد. آنچه این مردم را به هم پیوند می‌دهد زبان است: زبان اکسیتانی، زبانی رومانس که مسیری جدا از لاتین در پیش گرفت، نه فرانسوی است، نه کاتالانی و نه ایتالیایی، هرچند با هر سه ویژگی‌هایی مشترک دارد. برای کسی که می‌خواهد جایگاه آن را دریابد: اکسیتانی به کاتالانی نزدیک‌تر است تا به فرانسه امروزی، و گویشور زبان لانگدوکی و گویشور کاتالانی معمولاً می‌توانند با دشواری گفت‌وگو کنند. شاخه‌های اصلی، یعنی پروونسالی در شرق، لانگدوکی در مرکز، گاسکونی در جنوب‌غرب، اوورنی در ارتفاعات آتشفشانی، و آرانی آن‌سوی مرز اسپانیا، به‌جای آنکه گویش‌هایی جدا از هم باشند، در یکدیگر ادغام می‌شوند.

زبان اکسیتانی در دوران قرون وسطا وزن فرهنگی واقعی داشت. تروبادورهای سده‌های یازدهم و دوازدهم به این زبان می‌نوشتند و سنت غنایی آنان، از جمله ابداع fin'amor، یعنی عشق درباری به‌عنوان رمزی ادبی، قرن‌ها بعد شعر اروپا را شکل داد. آن جهان در آغاز سده سیزدهم میلادی با جنگ صلیبی آلبیژوا فرو ریخت، زمانی که ارتش‌های شمال فرانسه که پاپ آن را تأیید کرده بود، آیین کاتار را برچید و همراه آن بخش عمده خودمختاری سیاسی اکسیتانیا را نیز از میان برد. این منطقه به‌تدریج در تاج فرانسه جذب شد و از آن پس اکسیتانی زبانی بود که در خانه سخن گفته می‌شد، در حالی که فرانسه زبان اداره، آموزش و پیشرفت بود. فرمان ویلِر-کُترِه در سال ۱۵۳۹ فرانسه را تنها زبان قانون کرد، و جمهوری سوم در اواخر سده نوزدهم این کار را به پایان رساند و دانش‌آموزانی را که به زبان محلی سخن می‌گفتند تنبیه کرد.

آنچه از این میراث باقی مانده نامنظم اما واقعی است. اکسیتانی‌ها در اکثریت خود کاتولیک‌اند، با سخت‌گیری‌ای سست و مدیترانه‌ای، که در آن جشن‌های قدیسان، گردش‌های روستایی و تقویم خوراکی بیش از حضور هفتگی در مراسم عشای ربانی اهمیت دارند. آشپزی منطقه‌ای روشن‌ترین ارث این مردم است: کاسوله از لانگدوک، اقتصاد اردک و گردو در گاسکونی، و آشپزی با روغن زیتون و گیاهان در پروونس، که همگی بر تمایزی روشن با آشپزی کره و خامه‌ای شمال بنا شده‌اند. جنبش فلیبریژ که شاعر فردریک میسترال در سال ۱۸۵۴ بنیان نهاد، برای زنده نگه داشتن زبان ادبی تلاش کرد و در سال ۱۹۰۴ جایزه نوبل را نصیب او کرد. امروز calandretas وجود دارند، یعنی مدارسی که آموزش در آن‌ها به زبان اکسیتانی است، و در سراسر جنوب تابلوهای راهنمای دوزبانه دیده می‌شود، و چند میلیون نفر هنوز تا حدی به این زبان سخن می‌گویند، هرچند کاربران روزمره آن بسیار کم‌ترند. این هویت بیش از آنکه جدایی‌طلبی قومی باشد، به‌صورت حافظه فرهنگی و غرور منطقه‌ای ادامه دارد.