اروتیک آئولی‌ها

آئولیان‌ها مردمی یونانی و باستانی بودند که از پایان عصر برنز تا دوران هلنیستی زیستند؛ نخست در تسالی و بئوتیا در سرزمین اصلی شرقی، و سپس از حدود سال 1100 پیش از میلاد در لسبوس، تندوس و سواحل شمال‌غربی آناتولی که بعدها آئولیس نامیده شد. هیچ فتحی به زندگی آنان پایان نداد. هویت متمایزشان با جذب گویش‌های منطقه‌ای در زبان مشترک یونانی (کوینه) از میان رفت و فرزندانشان به سادگی یونانی شدند: بئوتیایی‌ها و تسالیایی‌های عهد باستان متأخر، مردم جزیره لسبوس، و تا مبادله جمعیت در سال 1923، شهرهای یونانی‌نشین ساحل آناتولی.

آنچه آئولی را از دیگران متمایز می‌کرد بیشتر زبان بود. یونانیان خود را در چهار قبیله دوری، ایونی، آخایی و آئولی دسته‌بندی می‌کردند که هر کدام بنیانگذار اسطوره‌ای داشت، و آئولیان نسب خود را به آئولوس، پسر هلن، می‌رساندند. در عمل، مرز میان آنان لهجه‌ای بود. گویش آئولی ویژگی‌های کهن‌تری را حفظ کرده بود که دیگر لهجه‌ها رها کرده بودند: برخی صداهای کهن را به p و b تبدیل می‌کرد، جایی که آتنی‌ها t و d می‌گفتند، به‌طوری‌که واژه «چهار» به‌صورت pisures به‌جای tettares درمی‌آمد، و شاخه لسبوسی تکیه را به ابتدای هر واژه منتقل می‌کرد. این شاخه همان است که جهان به یاد دارد، زیرا سافو و آلکائوس حدود سال 600 پیش از میلاد در میتیلن به آن می‌نوشتند و کورینا در تاناگرا به صورت بئوتیایی سرود. ردپای گویش آئولی در دل هومر نیز دیده می‌شود، زیر سطح یونی متن، و یکی از دلایلی است که پژوهشگران بر این باورند که حماسه‌ها پیش از نوشته شدن از زبان آئولیان گذشته بودند.

مستعمرات آناتولی رشته‌ای از شهرهای کوچک بودند که کیمه بزرگ‌ترین آن‌ها بود. هرودوت شمار آن‌ها را دوازده می‌دانست، تا زمانی که ایونی‌ها سمیرنا را گرفتند. او یادآور شد که آئولیان زمین‌های کشاورزی بهتری از ایونی‌ها داشتند اما آب‌وهوای بدتری را تحمل می‌کردند. در قرن ششم پیش از میلاد ابتدا زیر فرمانروایی لیدیایی‌ها و سپس پارسیان درآمدند، و لسبوس بعدها به اتحادیه آتن پیوست و سپس علیه آن شورید. دین، پانتئون معمول یونانی با رنگ و بوی لسبوسی بود: پرستشگاه مشترک این جزیره در مسون زئوس، هرا و دیونیسوس را با هم گرامی می‌داشت و برای زنان مسابقات زیبایی برگزار می‌کرد که آلکائوس آن را رسمی جاافتاده می‌دانست. پیتاکوس میتیلنی، یکی از هفت حکیم، در آنجا فرمان راند و به یاد دارند که مجازات هر جرمی را که در حالت مستی انجام شود دو برابر کرد. پدر هسیود در جهت مخالف دریانوردی کرد و کیمه آئولی را ترک گفت تا در مزرعه‌ای سخت در بئوتیا کار کند، و به این ترتیب دو نیمه جهان آئولی در ارتباط ماندند.

دو چیز نام را در کاربرد نگه می‌دارد. سنگ‌تراشان در آئولیس در قرن هفتم پیش از میلاد سرستون‌های حلزونی ساختند که معماران هنوز آن‌ها را آئولیک می‌نامند و از خویشاوندان نزدیک سبک یونیک‌اند. همچنین نظریه‌پردازی در عصر رنسانس این نام را برای گامی وام گرفت که امروزه نوازندگان آن را مقام آئولی می‌نامند، یعنی مینور طبیعی، هرچند هارمونیای آئولی باستانی چیز دیگری بود.