اروتیک گالیسیایی‌ها

گالیسیایی‌ها مردم گوشهٔ شمال‌غربی دورافتادهٔ اسپانیا هستند، سرزمینی سبز و پربارش که تپه‌های گرانیتی، دهانه‌های رودخانه‌ها و سواحل اقیانوس اطلس دارد و از نظر آب‌وهوا و خلق‌وخو، بیشتر به برتانی یا غرب ایرلند شباهت دارد تا به مادرید یا آندلس. آنان از نسل جمعیت‌های سلتی و پیش‌رومی‌اند که بعدها اداره رومی و پادشاهی سوئبی قرون وسطی بر آنان نشست، و گالیسیایی‌ها بر این میراث شمالی و رو به اقیانوس اطلس اصرار دارند. نی‌انبان (gaita) در اینجا وسیلهٔ گردشگری نیست؛ این ساز منطقه‌ای است که در جشن‌های محلی و تعطیلات رسمی با جدیتی نواخته می‌شود که سایر مناطق برای گیتار قائل‌اند.

زبان آنان، گالیسیایی (galego)، نزدیک‌ترین خویشاوند زندهٔ پرتغالی است؛ این دو در حدود قرن دوازدهم از تنهٔ مشترک گالیسیایی-پرتغالی قرون وسطی جدا شدند، زمانی که گویش جنوبی به دنبال Reconquista در امتداد ساحل اطلس پیش رفت و گالیسیایی در سرزمین خود ماند. گویشور اسپانیایی آن را با کمی تلاش می‌فهمد و گویشور پرتغالی آن را همچون پسرعمویی کهن‌تر و محافظه‌کارتر می‌شنود. پس از قرن‌ها که زبان آشپزخانه و مزرعه بود و در دوران فرانکو سرکوب شد، اکنون با کاستیلی هم‌رسمی است، در مدارس تدریس می‌شود و زبان کار دولت منطقه‌ای است، هرچند کاربرد آن میان داخلهٔ روستایی و سواحل شهری‌شده به شدت متفاوت است.

کاتولیک‌گری دین رسمی و ریتم تقویم است؛ سانتیاگو د کامپوستلا، که گفته می‌شود آرامگاه رسول یعقوب است، هزار سال است لنگرگاه یک مسیر زیارتی در سراسر اروپا بوده و هنوز تنها واقعیتی است که بیشتر بیگانگان از این منطقه می‌دانند. اما کاتولیک‌گری گالیسیایی بر لایه‌ای کهن‌تر نشسته که هرگز کاملاً کنار زده نشده است: فراطبیعت عامیانه‌ای از meigas (جادوگران)، Santa Compaña (دسته‌ای از مردگان که گفته می‌شود شبانه در کوچه‌های روستایی راه می‌روند)، چشم‌زخم و درمان‌های آیینی. گالیسیایی‌های تحصیل‌کرده به شما خواهند گفت که به هیچ‌کدام از اینها باور ندارند، سپس اضافه می‌کنند که آن را وسوسه هم نمی‌کنند.

ویژگی تعیین‌کنندهٔ دیگر مهاجرت است. در یک قرن و نیم گذشته گالیسیا مردمانش را به کوبا، آرژانتین، ونزوئلا، سوئیس و آلمان صادر کرده است، تا جایی که در بخش‌هایی از آمریکای لاتین واژهٔ gallego به کلمه‌ای عام برای «اسپانیایی» تبدیل شد. این امر منشی فرهنگی خاص پدید آورد که گالیسیایی‌ها برایش واژه دارند: morriña، دلتنگی ویژه برای گالیسیا، برای نور مرطوب و خوراک و آوای زبانش، که در کسانی که برای یافتن کار ناچار به ترک آن شدند بیش از همه احساس می‌شود.