اروتیک اکیلننسس‌ها

Æchilenenses شعبی باستانی در غرب ساردینیا بودند که در قرن دوم میلادی توسط جغرافی‌دان، بطلمیوس ثبت شدند. او می‌گوید که ایشان را Cornenses نیز می‌خواندند، یعنی مردم شهر کورنوس. آنان هیچ نوشته‌ای از خود به جا نگذاشتند، در زیر فرمانروایی روم به عنوان گروهی مشخص محو شدند و امروز از نیاکان ساردینیایی‌های کنونی به شمار می‌روند.

تقریباً هر آنچه درباره ایشان می‌توان گفت، بر یک سطر در جغرافیای بطلمیوس و بر مکانی که آن سطر به آن اشاره دارد، استوار است. کورنوس در ساحل غربی جزیره و در زیر کوهستان آتشفشانی کهن مونتیفرو، نزدیک آنچه امروز سانتاکاترینا دی پیتینوری در بخش کولیری نامیده می‌شود، قرار داشت. فهرست بطلمیوس Æchilenenses را میان Aesaronenses در شمال و Rucensi در جنوب می‌گذارد. نام دوگانه جنبه جالب ماجراست. Cornenses برچسبی ساده و لاتینی است، از همان دست که یک مدیر به ساکنان اطراف یک شهر می‌دهد. اما Æchilenenses به نظر می‌رسد نامی محلی و کهن‌تر باشد که نام رومی هرگز کاملاً جایگزینش نشد، و معنای آن از میان رفته است.

سرزمینی که در اختیار داشتند، مدت‌ها پیش از رسیدن قرطاجنّه یا روم ساخته شده بود. این بخش از ساردینیا پر از نوراگی است، برج‌های سنگی ساکنان جزیره در عصر مفرغ، و احتمالاً مردمی که بطلمیوس نامشان را برد از سازندگان همان برج‌ها بودند که قرن‌ها استقرار پونیک بر آنان نشست. خود کورنوس شهری تأسیس‌شده توسط قرطاجنی‌ها بود و همین آمیختگی اهمیت داشت. در سال 215 پیش از میلاد، در حالی که روم از شکست کانه سرگشته بود، هامپسیکورا، ملاک ثروتمند سردو-پونیک، جزیره را به شورش علیه فرمانروایی روم واداشت و کورنوس را پایگاه خود کرد. لیویوس چنین روایت می‌کند: هامپسیکورا به درون جزیره رفت تا سردینیایی‌های پوست‌پوش تپه‌ها را جذب کند، پسرش هوستوس زودتر از موعد به نبرد پرداخت و شکست خورد، و وقتی کمک قرطاجنی سرانجام رسید، ارتش متحد به دست تیتوس مانلیوس تورکواتوس در هم شکست. هوستوس در میدان جان باخت، هامپسیکورا با شنیدن این خبر خودکشی کرد و کورنوس ظرف چند روز سقوط کرد. لیویوس آن را مرکز اصلی منطقه می‌نامد، که مردم اطرافش را در قلب مشهورترین شورش سردینیا علیه روم قرار می‌دهد.

پس از آن، ثبت تاریخی خاموش می‌شود، همان‌طور که برای ایالات شکست‌خورده رخ می‌دهد. کورنوس به عنوان شهری رومی ادامه یافت و بعدها در کولومباریس همان نزدیکی مجموعه‌ای مسیحی اولیه، با باسیلیکا و غسل‌خانه، پیدا کرد. گفتار محلی، زبانی پیش از لاتین که تنها در نام مکان‌ها و کلمات پراکنده باقی مانده، راه را به لاتین داد، و آن لاتین به سردینیایی بدل شد. از Æchilenenses آنچه باقی ماند نامی در فهرستی یونانی است، شهری ویران بالای دریا، و سهمی در تبار مردمی که هنوز زیر مونتیفرو زندگی می‌کنند.