اروتیک مارروکینی‌ها

مارّوچینی‌ها مردمی ایتالیک بودند که از حداقل سده ششم پیش از میلاد در سوی آدریاتیکی مرکز ایتالیا زندگی می‌کردند، در جایی که امروز استان کیه‌تی در آبروتزو نام دارد، و این وضع تا زمانی ادامه داشت که روم، اندکی پس از سال 89 پیش از میلاد، آنان را در شمار شهروندان خود ادغام کرد. سرزمینشان آن‌قدر کوچک بود که بتوان در یک روز پیاده از آن گذشت: نواری که از ساحل به سمت داخل کشیده می‌شد و در کرانه جنوبی رودخانه آترنوس، همان پسکارای امروزی، تا دیواره سنگ آهکی ماییلا ادامه داشت. همسایگانشان ویستینی‌ها در آن سوی رود، پایلیگنی‌ها در حوضه‌های کوهستانی پشت سرشان، و فرنتانی‌ها در امتداد ساحل بودند، همه از یک تبار نزدیک که تقریباً به زبانی واحد سخن می‌گفتند. شهر اصلی آنان تآته بود که بر تپه‌ای بلند بالای دره قرار داشت؛ رومیان آن را تآته مارّوچینوروم نامیدند و امروزه همان کیه‌تی است. هیچ جامعه امروزی تبار خود را از ایشان به‌عنوان مردمی مجزا نمی‌داند. آبروتسی‌ها به همان شیوه ساده و بی‌برجسته‌ای فرزندان ایشان‌اند که بیشتر ایتالیایی‌ها از نسل کسانی‌اند که رومیان جذب کردند.

آنان به زبان مارّوچینی سخن می‌گفتند، زبانی سابلیک از خانواده ایتالیک که به پلیگنی و مارسی چنان نزدیک بود که پژوهشگران اغلب این سه را یک خوشه به‌شمار می‌آورند، نه سه زبان جدا. از آن تقریباً چیزی باقی نمانده است. استثنا لوحی برنزی است که نزدیک رپینو یافت شده و در حدود سده سوم پیش از میلاد کنده‌کاری شده است؛ این لوح تعهدی مذهبی را ثبت می‌کند که touta maroucai بر عهده دارد، یعنی جامعه مارّوچینی‌ها در نقش یک نهاد سیاسی، و الهه‌ای به نام یوویا را نام می‌برد. این نزدیک‌ترین تصویری است که از خود به جا گذاشته‌اند: مردمی که خود را touta، یعنی یک دولت، می‌دانستند، هرچند کوچک. از نظر سیاسی دو قرن را به‌عنوان شریک کوچک‌تر روم گذراندند؛ از سال 304 پیش از میلاد متحد شدند و در حالی که هانیبال در شبه‌جزیره پیش می‌آمد استوار ماندند، سپس در سال 91 پیش از میلاد همراه با مارسی‌ها، پایلیگنی‌ها و ویستینی‌ها آشکارا شوریدند، زمانی که روم همچنان از اعطای شهروندی به ایشان سر باز می‌زد. فرمانده‌شان هریوس آسینیوس در نبرد کشته شد و جنگ در کمتر از دو سال سرکوب گردید. اما پیروز هم بود: شهروندی آمد و با آن، مارّوچینی‌ها جز برچسبی رومی برای یک ناحیه چیزی نماندند. خانواده آسینیوس از این امر بسیار سود برد. آسینیوس پولیو، کنسول، مورخ و حامی ویرژیل، نوه او به شمار می‌رود، و کاتولوس هنوز می‌توانست در شعری از Marrucinus به‌عنوان نامی با بویی از ولایت بهره ببرد.