اروتیک آمانت‌ها

آمانتیان مردمی باستانی از جنوب ایلیریا بودند که از سده چهارم پیش از میلاد دست‌کم تا زمان چیرگی روم، ارتفاعات پشت خلیج Vlorë را در آلبانیِ کنونی در اختیار داشتند و نامشان بیش از همه به شهرشان، آمانتیا، پیوند خورده است. آنان بر سر یک چهارراه زیستند. خاونیان اپیروس در جنوب و بیلیونیان در شمال قرار داشتند و مستعمره‌های یونانی آپولونیا و اوریکوم در همان نزدیکی کرانه بودند. بیشتر آنچه از آمانتیان ثبت شده، درباره‌ی کنار آمدن با همسایگان بزرگ‌تر است. نویسندگان باستان آنان را در ایلیریا جای دادند، در حالی که افسانه‌ای یونانی نامشان را به آبانتیان اوبویا پیوند می‌داد، جنگاورانی که گفته می‌شد در راه بازگشت از تروا بر این کرانه ساکن شدند. آن حکایت بیش از آنکه درباره‌ی سرزمین اصلی آمانتیان باشد، درباره‌ی شیوه‌ی توضیح دادن مردم همسایه از سوی یونانیان است. هنوز پژوهشگران درباره‌ی این‌که مرز میان ایلیریایی و یونانی در جامعه‌ای چون این کجا بوده، اختلاف نظر دارند.

هر زبانی که آمانتیان در خانه‌هایشان به آن سخن می‌گفتند، که احتمالاً گویشی ایلیری بود، زندگی عمومی‌شان به یونانی اداره می‌شد. در دوران هلنستی به‌صورت koinon سازمان یافتند، یعنی یک جامعه‌ی فدرال که سکه‌های خود را با نوشته‌ی ΑΜΑΝΤΩΝ، یعنی «از آمانتیان»، ضرب می‌کرد. آمانتیا به شهری حصاردار بر فراز تپه بدل شد با معبدی برای آفرودیته و ورزشگاهی که بیرون از حصار بر دامنه کنده شده بود. صندلی‌های سنگی این ورزشگاه برجا مانده و ملموس‌ترین میراثی است که این مردم به جا گذاشته‌اند.

قدرت روم از راه جنگ‌های ایلیری و مقدونی در سده‌های سوم و دوم پیش از میلاد وارد منطقه شد. در سال 48 پیش از میلاد، هنگامی که ژولیوس سزار در جنگ داخلی‌اش با پمپه به این کرانه آمد، آمانتیان از جمله‌ی جماعت‌های محلی بودند که فرستادگانی برای تسلیم شدن نزد او فرستادند. آمانتیا زیر امپراتوری همچنان شهری ایالتی ماند. در اواخر دوران باستان مقر اسقف در ایالت Epirus Nova بود و آن زمان آمانتیان دیگر به‌عنوان مردمی سیاسی و جدا وجود نداشتند. نسل‌هایشان در جمعیت گسترده‌تر بالکان رومی و بیزانسی ادغام شدند. امروز نامشان در ویرانه‌های بالای روستای Ploçë باقی است.