اروتیک مانیوت‌ها

مانیوت‌ها یونانی‌هایی هستند از انگشت وسطی جنوب پلوپونز، شبه‌جزیره‌ای سنگلاخی که رشته‌کوه تایگتوس به سمت جنوب کشیده می‌شود تا در دماغه تاینارون به دریا فرو برود. نخستین چیزی که باید درباره آنان دانست سرزمین است: خاک نازک روی سنگ آهک، رودخانه‌هایی که ارزش نام بردن ندارند، آبی که در آب‌انبار نگه داشته می‌شود، و زیتون و انجیر هندی که از پله‌های کشاورزی ساخته‌شده با دست به دست می‌آید. چیزی به اندازه کافی برای همه نیست و برای قرن‌ها، نظامی که پیِ آن آمد قانون طایفه بود. خانواده‌ها به صورت تبارهای پدری سازمان یافته بودند و قدرتمندترین‌ها، یعنی نیکلیان‌ها، برج‌خانه‌هایی ساختند که هنوز در روستاهایی چون واتیا و کیتا پابرجاست: سنگ‌های روی هم چیده، پنجره‌های باریک، و هر برج یک طبقه بلندتر از برج همسایه، از روی کینه و حس تاکتیکی. دشمنی‌ها میان برج‌ها نسل‌ها ادامه می‌یافت و با آتش‌بس رسمی یا با نابودی یک طرف پایان می‌گرفت. عرف زنان را از تیراندازی دور نگه می‌داشت و در عوض دفتر حساب را به آنان می‌سپرد. مرثیه‌های تشییع جنازه مانیوت‌ها، یعنی مویرولوجیا، سروده‌های آوازی بداهه‌اند که نام مرده را می‌برند، نام قاتل را، و پسران را به یاد آنچه بر عهده‌شان است می‌اندازند.

به یونانی سخن می‌گویند، گویشی از جنوب پلوپونز که ویژگی‌های کهن‌تری دارد، و ارتدوکس‌اند، هرچند دیر به این کیش گرویدند. مانی از آخرین گوشه‌های جهان یونانی بود که خدایان کهن خود را رها کرد و تنها در سده نهم میلادی مسیحی شد، و سپس با تراکم فوق‌العاده‌ای از کلیساهای کوچک بیزانسی جبران کرد، صدها کلیسا که دیوارنگاره دارند و به زحمت از یک اتاق بزرگ‌ترند. در دوران حکومت عثمانی، شبه‌جزیره هرگز واقعاً اداره نشد، بلکه تنها با آن مذاکره می‌شد: باج هر وقت که مناسب بود پرداخت می‌شد، بیکی محلی منصوب می‌شد، کوهستان به حال خود رها می‌شد و اقتصاد ساحلی به همان اندازه که به زیتون وابسته بود به غارت هم تکیه داشت. این نیمه‌استقلال، مانی را طبیعی‌ترین جا برای آغاز جنگ کرد، و در مارس 1821 پتروبی ماورومیخالیس در آریوپلی شورشی برافراشت که به استقلال یونان انجامید. همان خانواده ده سال بعد نخستین رئیس دولت آن کشور را کشت. مهاجرت اینجا هم دیرینه است: گروهی از مانیوت‌ها در 1675 به سوی کورسیکا دریانوردی کردند و فرزندان آنان در کارژز هنوز کلیسایی به آیین بیزانسی را نگاه می‌دارند. بیشتر مانیوت‌ها اکنون در آتن، کالاماتا یا خارج از کشور زندگی می‌کنند و روستاها تا ماه اوت بیشتر خالی می‌مانند، و آن‌گاه که برج‌ها دوباره پر می‌شوند با مردمی که دقیقاً می‌دانند کدام برج از آن خودشان است.