اروتیک یهودیان سفاردی

یهودیان سفاردی نوادگان جوامع یهودی اسپانیا و پرتغال در قرون وسطا هستند، و این نام بیش از پنج قرن پس از از دست رفتن سرزمین اصلی باقی مانده است. Sepharad واژه‌ٔ عبری برای شبه‌جزیرهٔ ایبری است و برای یک سفاردی هنوز معنای مشخصی دارد: نام خانوادگی‌ای مانند Toledano یا Abravanel، و لالایی‌ای به زبانی که شبیه اسپانیایی است و حدود سال 1490 از رواج افتاد. آنان در سال 1492 از اسپانیا رانده شدند و در سال 1497 در پرتغال به اجبار غسل تعمید داده شدند، و در دو مسیر اصلی پراکنده شدند. یکی به شرق و به امپراتوری عثمانی می‌رفت، جایی که سلطان بایزید دوم از آنان استقبال کرد و سالونیک بندری با اکثریت یهودی شد که اسکله‌هایش روز شنبه خاموش می‌شد. مسیر دیگر به مراکش، الجزایر و تونس می‌رفت، جایی که تازه‌واردان که megorashim یعنی تبعیدشدگان نامیده می‌شدند، در کنار جوامع یهودی بومی قدیمی‌تر ساکن شدند. جریان سوم و کوچک‌تر بعدها شکل گرفت، هنگامی که خانواده‌های کنورسو که نسل‌ها در ظاهر کاتولیک زیسته بودند، در آمستردام، لندن، لیورنو و مستعمرات اقیانوس اطلس به یهودیت علنی بازگشتند. این سفاردیم غربی، یعنی یهودیان اسپانیایی و پرتغالی، نخستین کنیسه‌ها را در نیویورک، نیوپورت و کوراسائو بنیان گذاشتند.

زبان روشن‌ترین نشانه است. یهودی‌اسپانیایی که در شرق Ladino یا Judezmo و در شمال مراکش Haketia نامیده می‌شود، دستور زبان کاستیلی قرن پانزدهم را حفظ کرد و واژه‌هایی از عبری، ترکی، یونانی و عربی وام گرفت، و بیشتر تاریخ خود را با خط عبری نوشته می‌شد. تا قرن بیستم زبان کوچه و بازار استانبول، ازمیر، سارایوو و صوفیه بود. هولوکاست قلب آن را ویران کرد: جامعهٔ سالونیک تقریباً به‌طور کامل تبعید شد، و Ladino امروز بیشتر در میان سالمندان، در آوازها و در کلاس‌های احیا باقی مانده است. از نظر دینی، سفاردیم آیین عبادی ویژهٔ خود و تلفظ خاص خود از عبری را حفظ کرده‌اند، که پایهٔ گفتار عبری مدرن اسرائیلی شد. مجموعهٔ قوانین آنان Shulchan Aruch یوسف کارو است که در طلیطله زاده شد و بدون حواشی اشکنازی خوانده می‌شود. تفاوت‌ها بر سر سفره و در تقویم نمایان می‌شود: در عید پسح برنج و حبوبات خورده می‌شود، دعاهای توبه یک ماه کامل پیش از رأس‌السنه آغاز می‌شود، و سال نو با توالی خوراکی‌های نمادین آغاز می‌شود، مانند تره، خرما و کدو، که هر کدام برکت ویژهٔ خود را دارند. کودکان معمولاً به نام پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های زنده نامگذاری می‌شوند، کاری که اشکنازیم از آن پرهیز می‌کنند. خانواده‌های مراکشی پیش از عروسی شب‌های حنا برپا می‌کنند و عروس ممکن است keswa el kbira بپوشد، لباس مخملی سفت با گلدوزی طلایی که گفته می‌شود برشش از مد دربار اسپانیا برآمده است. بیشتر سفاردیم اکنون در اسرائیل زندگی می‌کنند، جایی که این اصطلاح گسترش یافته و تقریباً همهٔ یهودیان غیراشکنازی را زیر یک حاخام‌باشی ارشد سفاردی در بر می‌گیرد، و جوامع بزرگی در فرانسه، ترکیه، ایالات متحده و آمریکای لاتین دارند. در سال 2015 اسپانیا و پرتغال شهروندی را به نوادگان اثبات‌شده پیشنهاد دادند و بیش از صد هزار نفر درخواست دادند، که بسیاری‌شان از خانواده‌هایی بودند که پانصد سال زبان خود را Espanyol می‌نامیدند.