اروتیک اندلسی‌ها

اندلسی‌ها مردم جنوب عمیق اسپانیا هستند، هشت استان که از سیرا مورنا تا تنگه جبل‌الطارق امتداد دارند، جایی که چهارده کیلومتر آب اروپا را از مراکش جدا می‌کند. هر اسپانیایی دیگری پیش از هر چیز آنان را از روی لهجه‌شان تشخیص می‌دهد. گفتار اندلسی همخوان پایانی s را به دمی ضعیف بدل می‌کند، th کاستیلی را بسته به شهر به s تبدیل می‌کند یا برعکس، صامت‌ها را در همه جا نرم می‌کند، و در استان‌های غربی به‌جای vosotros که در بقیه اسپانیا به کار می‌رود، از ustedes استفاده می‌کند. این لهجه‌ای است که کمدین‌های اسپانیایی به آن متوسل می‌شوند و گویندگان اسپانیایی در گذشته از آن پرهیز می‌کردند، و همچنین، از راه انحصار چندین‌قرنه سویل بر تجارت با قاره آمریکا، بخش بزرگی از دلیل آن است که گفتار بسیاری از آمریکای لاتین چنین است. نزدیک به هشت میلیون و نیم نفر در اندلس زندگی می‌کنند که بیشتر از هر منطقه دیگر اسپانیاست، و چند میلیون دیگر بیرون از آن زندگی می‌کنند: دهه‌های 1950 و 1960 روستاهای خائن، آلمریا و گرانادا را به سوی بارسلونا، مادرید و کارخانه‌های فرانسه، آلمان و سوئیس خالی کردند.

لایه‌های زیرین به‌طور غیرعادی خوانا هستند. کادیز بندری فنیقی بود و ادعا می‌کند که قدیمی‌ترین شهری است که بی‌وقفه در غرب اروپا مسکونی بوده است، روم این استان را بائتیکا می‌نامید و دو امپراتور از آن بیرون آورد، و از سال 711 این منطقه هستهٔ الاندلس بود که نام از آن گرفته شده است. گرانادا تا سال 1492 به‌عنوان پادشاهی مسلمان مقاومت کرد. پس از آن اسکان دوباره جمعیت از شمال، شورش موریسکی‌ها در آلپوخاراس و اخراج‌های 1609 آمد، و به همین سبب اندلسی‌های امروز عمدتاً از نسل مهاجرانی هستند که به سرزمینی وارد شدند که دیگری آن را ساخته بود. املاک بزرگی که در این فرایند تکه‌تکه شدند، طبقه‌ای فرودست از کارگران روزمزد بی‌زمین در روستاها بر جای گذاشتند و کمک کردند اسپانیا تنها کشوری شود که آنارشیسم در آن به جنبشی توده‌ای تبدیل شد. در سال 1980 اندلس از راه همه‌پرسی خودمختاری کامل را به‌زور به دست آورد، به‌جای آنکه به سطحی پایین‌تر تن دهد، و 28 فوریه اکنون روز ملی آن است؛ پرچم سبز و سفید و سرود آن از بلاس اینفانته آمد، وکیلی که در سال 1936 به دست شبه‌نظامیان فرانکو به ضرب گلوله کشته شد. آیین کاتولیک در این‌جا کمتر به حضور در مراسم یکشنبه، که پایین است، و بیشتر به برادری‌هایی وابسته است که گردونه‌های هفته مقدس را در سراسر سویل و مالاگا می‌برند، به سرود saeta که هنگام عبور آن‌ها از بالکن با صدایی خام خوانده می‌شود، و به زیارت عظیم ال روسیو از میان باتلاق‌های دونیانا. فلامنکو در قرن نوزدهم در کادیز، خرز و تریانا شکل گرفت، عمدتاً به دست خیتانوهای اندلسی، و هنوز بیشتر بر سر آن بحث می‌شود تا آنکه سامان‌دهی شود. آنچه کمتر صادر شده است: گروه‌های verdiales مالاگا با کلاه‌های آینه‌کاری‌شان، نبردهای شعر آوازی در آلپوخارا، و تله ماهی تن almadraba در نزدیکی باربات که از زمان فنیقی‌ها به همان شیوه برپا می‌شود.