اروتیک کانالی‌ها

کانالیت‌ها یک قوم اسلاو جنوبی در سدهٔ میانهٔ اولیه بودند که در کانالی زندگی می‌کردند، دره‌ای ساحلی که امروز کونافله نام دارد و درست در جنوب‌شرقی دوبروونیک در کرواسی قرار دارد. آنان با مهاجرت‌های اسلاوها در سدهٔ هفتم در آنجا ساکن شدند و بعدها در جمعیت گسترده‌تر منطقه ادغام شدند. مردم امروزی کونافله بر همان زمین و با شکلی متأخرتر از این نام زندگی می‌کنند. آنچه کانالیت‌ها را متمایز می‌کرد فرهنگی جدا نبود، بلکه قلمروی ویژهٔ خودشان بود و نامی که یک امپراتور بیزانسی ارزش ثبت آن را داشت. تقریباً همه‌چیزی که به‌عنوان یک قوم از آنان می‌دانیم از De Administrando Imperio به دست آمده است، کتاب راهنمایی که حدود سال 950 برای کنستانتین هفتم پورفیروژنتوس گردآوری شد. کنستانتین برای آنان مدخل جداگانه‌ای اختصاص داد. او همچنین نوشت که کانالی و تربونیای همسایه، یعنی سرزمین پیرامون تریبینیه، سرزمینی واحد بودند که فرمانروایانش به حاکم صربستان پاسخگو بودند. او کانالیت‌ها را در شمار اسلاوهای ساحلی آورد که از صربان تعمید‌نیافته نسب می‌بردند. بسیاری از مورخان امروز این ادعا را تا حدی تصویری از وفاداری‌های سیاسی سدهٔ دهم می‌خوانند، نه سخن پایانی دربارهٔ منشأ کانالیت‌ها.

سرزمین آنان کوچک اما سودمند بود: زمینی حاصلخیز میان تپه‌های آهکی و دریا، که در لبهٔ غربی‌اش ویرانه‌های اپیدوروم رومی، یعنی کاوتات امروزی، قرار داشت. کنستانتین گفت نام کانالی به معنای جادهٔ گاری است، زیرا زمین هموار به مردم امکان می‌داد کارهایشان را با گاری انجام دهند. منشأ محتمل‌تر، واژهٔ لاتینی canalis است که احتمالاً یادآور آبراه رومی‌ای است که روزگاری آب را به اپیدوروم می‌رساند. کانالیت‌ها به زبان اسلاوی جنوبی کهن سخن می‌گفتند و پیش از آنکه مسیحیت ریشه‌ای محکم بیابد، آیین‌های بت‌پرستانهٔ اسلاوی را نگه داشتند. کنستانتین آنان را در میان اسلاوهای ساحلی می‌آورد که در اواخر سدهٔ نهم از امپراتور باسیل یکم درخواست تعمید کردند. این امر آنان را بر خط گسل میان نفوذ کلیسای بیزانس و نفوذ کلیسای رم قرار داد، خطی که قرن‌ها از این گوشهٔ بالکان می‌گذشت.

منابع قرون وسطایی متأخرتر کونافله را ناحیه‌ای توصیف می‌کنند و دیگر کانالیت‌ها را به‌عنوان یک قوم یاد نمی‌کنند. دوکلیا، فرمانروایان صربی خاندان نیمانیچ و امیران بوسنیایی هر یک نوبتی سرزمین را در اختیار داشتند. در آغاز سدهٔ پانزدهم، جمهوری راگوزا این منطقه را در دو مرحله خرید و آن را زمین‌های کشاورزی دوبروونیک کرد. کونافلی‌هایی که در آن مزارع کار می‌کردند به گلدوزی ابریشم و به لباسی محلی شهرت یافتند که اکنون نماد کل منطقهٔ دوبروونیک است. خود کانالیت‌ها هیچ نوشته‌ای برجا نگذاشتند. آنچه از آنان باقی مانده چند سطر در کتاب راهنمای یک امپراتور است و نامی که هنوز بر نقشه است.