اروتیک صرب‌ها

صرب‌ها مردمی اسلاو جنوبی‌اند که مرکز ثقل‌شان بر لولای پانونی-بالکانی قرار دارد: دشت‌های وویودینا که به تپه‌های شومادیا شیب می‌گیرند و سپس به سوی جنوب به دره‌های تنگ درینا و ارتفاعات پیرامون کوزوو می‌رسند. این جغرافیا اهمیت دارد: صربستان همواره یک گذرگاه بوده است نه یک گوشه، و بر درز میان اروپای مرکزی و شرق مدیترانه، میان مرزهای قدیمی هابسبورگ و عثمانی جای دارد. بسیاری از آنچه به‌عنوان خلق‌وخوی صربی شناخته می‌شود، از جمله بدگمانی به امپراتوری، احساس نیرومند تقابل روستا و پایتخت، و افتخار به لجاجت، از قرن‌ها زیستن بر آن درز برمی‌خیزد.

صربی به شاخه‌ی اسلاوی جنوبی خانواده‌ی هندواروپایی تعلق دارد و با کرواتی، بوسنیایی و مونته‌نگرویی متقابلاً قابل فهم است. این چهار زبان در بیشتر قرن بیستم یک معیار واحد صربی-کرواتی تلقی می‌شدند و تفاوت‌های گفتاری میان آن‌ها کوچک‌تر از تفاوت‌های سیاسی است. آنچه صربی را در نوشتار متمایز می‌کند، زندگی دوزبانه‌ی آسوده‌اش در دو الفبا است: سیریلیک که الفبای رسمی و پیوسته با کلیسا و دولت است، و لاتین که در تجارت و مطبوعات به‌طور یکسان و به‌جای یکدیگر با آن به کار می‌رود. یک صرب هر دو را بی‌آنکه فکر کند می‌خواند.

ارتدوکسی شرقی میراث تعیین‌کننده‌ی دیگر است. کلیسای ارتدوکس صرب در سال 1219 به رهبری قدیس ساوا خودسالار (مستقل) شد، و این استقلال زودهنگام هم از قسطنطنیه و هم از رم، کلیسایی ملی پدید آورد که در مقاطع گوناگون، آنگاه که دولت غایب بود، نگهبان هویت بوده است: زیر حکومت عثمانی، در دوران کمونیسم و در دیاسپورا. برجسته‌ترین نمود آن اسلاوا (slava) است، روز جشن خانگی برای قدیس حامی خانواده که از راه خط پدری به ارث می‌رسد و حتی صربانی که به‌ندرت پا به کلیسا می‌گذارند آن را برگزار می‌کنند. این نزدیک‌ترین چیزی است که این فرهنگ به یک آیین عبادی خصوصی دارد.

شاخه‌ها این تاریخ طولانی از حاشیه‌ها و کوچ‌ها را بازتاب می‌دهند. صربان کوزوو به قلب قرون وسطایی پیرامون پچ و مقر پاتریارکی وفادارند، در موقعیتی که دهه‌هاست از نظر سیاسی حل‌نشده مانده است. صربان کرایینا و اسلاونیا در کرواسی، صربان جمهوری صربسکا در بوسنی، و جوامع قدیمی‌تر تریست و وویودینا همگی محصول زندگی در مرز هابسبورگ-عثمانی‌اند، زمانی که وین سربازان-کشاورزان ارتدوکس را در امتداد مرز نظامی خود ساکن کرد. دیاسپورای جدیدتر که در آلمان، اتریش، فرانسه، سوئد و ایالات متحده نیرومند است، عمدتاً با مهاجرت کارگری قرن بیستم و جنگ‌های دهه‌ی 1990 شکل گرفت و همچنان از طریق حوزه‌ی کلیسایی (پاریش)، ورزش و خانواده در پیوندی تنگاتنگ با هم است.