اروتیک مونته‌نگرویی‌ها

مونته‌نگرویی‌ها قومی اسلاو جنوبی هستند که هویتشان کمتر از زبان و بیشتر از ناهمواری‌های زمین شکل گرفته است. کشوری که این قوم نام خود را از آن گرفته‌اند، Crna Gora، به معنای «کوه سیاه»، تنها اندکی از ایالت کانکتیکات بزرگ‌تر است، اما ارتفاعات کارستی و دامنه‌های شیب‌دار سنگ آهکی پشت خلیج کوتور پناهگاه‌هایی ایجاد کرد که دستگاه اداری عثمانی هرگز به‌طور کامل به آن‌ها نفوذ نکرد. این خودمختاری نسبی که قرن‌ها به دست شبه‌نظامیان طایفه‌ای و رشته‌ای از اسقف‌شاهزاده‌های خاندان پتروویچ-نیگوش حفظ شد، واقعیت تاریخی‌ای است که بیشتر مونته‌نگرویی‌ها هنوز جایگاه خود را در نسبت با آن تعریف می‌کنند. این کشور کوچک، فقیر و سرسخت بود و در حالی که همسایگانش تحت فشار تغییر دین دادند، مسیحی ارتدوکس باقی ماند.

زبانی که به آن سخن می‌گویند با صربی، کرواتی و بوسنیایی قابل فهم متقابل است (هر چهار زبان، گونه‌های معیارشده یک پایه شتوکاوی‌اند) و این‌که آن را مونته‌نگرویی بنامند یا صربی بار سیاسی‌ای دارد که توصیف زبان‌شناختی نمی‌تواند آن را حل کند. هر دو خط لاتین و سیریلیک به کار می‌روند. دو حرف اضافی، ś و ź، در سال 2009 به معیار مونته‌نگرویی افزوده شدند تا صداهایی را نشان دهند که در گویش‌های جنوبی شنیده می‌شوند؛ حرکتی کوچک در املا، در بحثی بسیار طولانی‌تر درباره این‌که آیا مونته‌نگرویی‌ها ملتی متمایزند یا شاخه‌ای منطقه‌ای از صرب‌ها. نتایج سرشماری بسته به نحوه طرح پرسش نوسان می‌کند.

زندگی دینی از مجرای کلیسای ارتدوکس صرب و، از سال 1993، کلیسای ارتدوکس مونته‌نگرویی می‌گذرد که به‌طور جداگانه تأسیس شده و وضعیت کانونیک آن همچنان محل مناقشه است. برای بیشتر خانواده‌ها، نمود عملی آن slava است، جشن خانگی برای قدیس حامی که از طریق تبار پدری به ارث می‌رسد؛ رسمی که با صرب‌ها مشترک است و یکی از روشن‌ترین حامل‌های هویت طایفه‌ای پیشامدرن به درون زندگی روزمره است. ساختارهای اجتماعی کهن‌تر پیرامون pleme (قبیله) و bratstvo (برادری) دیگر نهادهای حاکم نیستند، اما نام‌های خانوادگی، پیوندهای روستایی و حافظه دیرپا از این‌که چه کسی در جنگ‌های علیه عثمانی‌ها در کنار چه کسی جنگید، هنوز در شیوه معرفی کردن مردم از خودشان خواناست.

دیاسپورای مونته‌نگرویی بیشتر در صربستان متمرکز است، با جوامع کوچک‌تری در ایالات متحده، به‌ویژه پیرامون شهرهای فولادسازی و معدنی غرب میانه، جایی که مهاجران مونته‌نگرویی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم وارد شدند و حوزه‌های کلیسایی‌ای بنا کردند که هنوز لیتورژی را به زبان اسلاوی کلیسایی برگزار می‌کنند. استقلال از اتحاد دولتی با صربستان در سال 2006 از راه همه‌پرسی و با اختلافی اندک به دست آمد و این کشور سال‌های پس از آن را صرف کنار آمدن با کار دشوار و ناخوشایند جدایی رسمی از مردمی کرده که بیش از همه به آن شباهت دارد.