اروتیک ماگنت‌ها

ماگنتیان مردمی یونانی و باستانی از ماگنزیا بودند، بخش کوهستانی شرقی تسالی در یونان مرکزی، و از دوران هومر تا عصر روم در منابع آمده‌اند. آنان در جهان گستردهٔ یونانی جذب شدند، و نامشان پس از آنان در نام‌های جغرافیایی یونانی و ترکی باقی ماند. آنچه آنان را تعریف می‌کرد سرزمینشان بود: دیوارهٔ کوهستانی اوسا و پلیون، ساحل سخت دریای اژه با لنگرگاه‌های امن اندک، و ساحل آرام‌تر درونی خلیج پاگاستیک. فهرست کشتی‌های ایلیاد آنان را در اطراف رود پنیوس و کوه پلیون، زیر فرماندهی رهبری به نام پروتوس، جای می‌دهد. آنان یونانی سخن می‌گفتند و خدایان یونانی را می‌پرستیدند، اما جایگاهشان ناهموار بود. تسالیان زمین‌دار دشت‌ها آنان را پریویکی می‌شمردند، یعنی همسایگان وابسته‌ای که خراج می‌پرداختند بی‌آنکه در قدرت سهیم باشند، با این حال ماگنتیان رأی‌های خود را در آمفیکتیونی دلفی، اتحادیه‌ای که بر پرستشگاه دلفی نظارت داشت، نگه داشتند. در سال ۴۸۰ پیش از میلاد در برابر خشایارشا سر فرود آوردند و اندکی بعد طوفانی بخشی از ناوگان ایرانی را در ساحلشان نزدیک دماغهٔ سپیاس درهم شکست. پلیون کوه خیرون سنتور بود و در قله‌اش پرستشگاهی برای زئوس آکرایوس قرار داشت. روایت مسافری باستانی توصیف می‌کند که مردان سرشناس در گرم‌ترین بخش تابستان، پیچیده در پوست‌های پشمی تازه، از آن بالا می‌رفتند، زیرا قله حتی در آن هنگام سرد بود. حدود سال ۲۹۳ پیش از میلاد دمتریوس پولیورکتس دمتریاس را در کنار خلیج، نزدیک ولوس امروزی، بنا کرد؛ این شهر پایگاهی مقدونی بود و بعدها مرکز اتحادیهٔ ماگنتیان شد.

ماگنتیان به شرق نیز نگاه می‌کردند و دو شهر در غرب آناتولی نام آنان را بر خود داشتند. ماگنزیا بر رود مئاندر در سرزمین یونیایی قرار داشت، اما بیرون از اتحادیهٔ یونیایی ماند. یورشگران کیمری در قرن هفتم پیش از میلاد آن را غارت کردند، با این همه شهر چنان بهبود یافت که تمیستوکل، پیروز آتنی سالامیس، زندگی خود را در تبعید در آنجا با درآمدهایی که شاه ایران به او بخشیده بود به پایان برد. معبد آرتمیس لوکوفریئنه از نمونه‌های برجستهٔ معماری هلنیستی بود و هنگامی که شهر از جهان یونانی خواست جشن این الهه را به رسمیت بشناسد، پاسخ ده‌ها شهر را بر دیوارهای میدان بازارش حک کرد. ماگنزیا نزد سیپیلوس، که دورتر به سوی شمال قرار داشت، نامش را به نبرد سال ۱۹۰ پیش از میلاد داد که در آن روم آنتیوخوس سوم را درهم شکست، و امروز با نام مانیسا باقی است. افلاطون هنگام ترسیم مستعمره‌ای آرمانی در قوانین، آن را شهری از ماگنزیایی‌ها در کرت قرار داد. دورترین انتشار این نام از راه یک سنگ بود: یونانیان سنگ آهن‌ربای طبیعی را سنگ ماگنزیایی می‌نامیدند، اگرچه هنوز بر سر اینکه کدام ماگنزیا مقصود بوده بحث است، و این عبارت به واژهٔ انگلیسی magnet تبدیل شد.