اروتیک پاسیگوها

پاسیگوها مردم دامدار کوهستانی دره‌های پاس، پیسوئنیا و میرا در جنوب کانتابریا هستند و آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند، شیوه زیستن بر یک دامنه است. آنان در روستا گرد نمی‌آمدند. خانواده پاسیگو به‌طور سنتی رشته‌ای از چمنزارهای حصارکشی‌شده در ارتفاعات گوناگون را در اختیار داشت که هرکدام cabaña سنگی خاص خود را داشت، کلبه‌ای دوطبقه که حیوانات در طبقه پایین و یونجه و محل زندگی خانواده در طبقه بالا قرار داشتند. در طول سال خانواده علف را در بالا و پایین کوه دنبال می‌کرد و گاوها، کودکان، رختخواب و دیگ‌های آشپزی را چند بار در سال از یک کلبه به کلبه دیگر می‌برد. این جابه‌جایی muda نامیده می‌شود و هنوز شکل ظاهری دره‌ها را رقم می‌زند: دامنه‌های سبز و شیب‌دار که با دیوارهای سنگی خشک تقسیم شده‌اند و ساختمان‌های کوچک و پراکنده در آن‌ها دیده می‌شود.

هسته این قلمرو سه شهرک پاسیگو (ویاس پاسیگاس) است: وگا د پاس، سان پدرو دل رومرال و سان روکه د ریومیرا. در اواخر قرن هفدهم آنان جدایی خود را از حوزه قضایی اسپینوسا د لوس مونتروس در بورگوس به دست آوردند و سکونت پاسیگوها هنوز از خط تقسیم آب به شمال بورگوس سرریز می‌کند. پاسیگوها کاتولیک‌اند و اسپانیایی حرف می‌زنند، اما گویش محلی گونه‌ای از کانتابریایی است که زبان‌شناسان گویش‌ها آن را به‌خاطر متافونی‌اش ارزشمند می‌دانند: مصوت پایان واژه، مصوت تکیه‌دار پیش از خود را تغییر می‌دهد، ویژگی‌ای که در بخش‌هایی از مرکز آستوریاس نیز یافت می‌شود.

برای قرن‌ها همسایگانشان با آنان همچون بیگانگان رفتار می‌کردند. برای کسانی که میان خود ازدواج می‌کردند و در مراتع بلند می‌ماندند، ریشه‌های یهودی، موری و خارجی دیگری ساخته می‌شد. کلیشه بازرگان زیرک پاسیگو از تجارت واقعی برآمد. زنان پاسیگو با cuévano، سبد بلند حصیری که بر پشت حمل می‌شود، مسافت‌های طولانی را طی می‌کردند و کره، پنیر، کالای قاچاق و گاهی یک نوزاد را حمل می‌کردند. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بسیاری از آنان به‌عنوان دایه شیرده برای خاندان‌های اشرافی و سلطنتی به مادرید رفتند و دامن‌های قرمز و گردنبندهای مرجانی‌شان به چهره شناخته‌شده این حرفه بدل شد. چوپانان با جهیدن روی یک چوب بلند از جویبارها و دیوارها می‌گذشتند، که منشأ salto pasiego است و هنوز به‌عنوان ورزش منطقه‌ای باقی مانده است.

لبنیات هنوز در تار و پود همه چیز جریان دارد. گاوهای هلشتاین تا حد زیادی جای نژاد بومی پاسیگا را گرفته‌اند و بسیاری از این کلبه‌ها خالی‌اند یا به اقامتگاه‌های اجاره‌ای روستایی تبدیل شده‌اند. با این حال sobaos کره‌ای و quesada نرم و شبیه کیک پنیری که در دره‌ها ساخته می‌شوند، با نام‌های پاسیگوی محفوظ در سراسر اسپانیا فروخته می‌شوند و شمار رو به کاهشی از خانواده‌ها هنوز همراه گله‌هایشان کوچ می‌کنند.