اروتیک لئونی‌ها

لئونی‌ها مردم لئون هستند، منطقه‌ی تاریخی‌ای در شمال غربی اسپانیا که استان‌های لئون، زامورا و سالامانکا را دربر می‌گیرد. آنان کمتر با تبار جدا از دیگران و بیشتر با حافظه‌ای سرسخت متمایز می‌شوند. لئون از اوایل قرن دهم میلادی پادشاهی مستقلی بود و بسیاری از لئونی‌ها هنوز به ادغام آن در جامعه‌ی خودمختار کاستیل و لئون در سال 1983 اعتراض دارند. به این احساس لئونیسم می‌گویند. این احساس در قطعنامه‌های شوراهای شهری دیده می‌شود که خواهان جامعه‌ی خودمختار مستقل لئونی‌اند، در نماد شیر پادشاهی کهن، و در پافشاری قاطع بر این که لئون گوشه‌ای از کاستیل نیست.

این غرور پایه‌ای واقعی دارد. در سال 1188 آلفونسوی نهم، اشراف، روحانیون و نمایندگان شهرها را به مجمعی در لئون فراخواند. یونسکو مصوبات آن مجمع را کهن‌ترین سند مکتوب نظام پارلمانی اروپا می‌شناسد. در سال 1230 دو تاج زیر فرمان فردیناند سوم، پادشاه کاستیل، برای همیشه به هم پیوستند. زبان راه سخت‌تری را طی کرده است. لئونی به شاخه‌ی آستوری‌لئونی از زبان‌های رومیایی تعلق دارد، پس با آستوریایی که آن سوی کوه‌ها صحبت می‌شود و با میراندزی که پرتغال در اطراف میراندا دو دورو رسماً به رسمیت می‌شناسد خویشاوندی نزدیک دارد. امروز تقریباً همه اسپانیایی صحبت می‌کنند. لئونی در دره‌های کوهستانی مانند لاثیانا و لا کابررا و در بخش‌هایی از زامورا بر جا مانده است، هرچند در معرض خطر انقراض است و اساسنامه‌ی منطقه‌ای وعده‌ی حفاظت از آن را داده است. گالیسیایی در لبه‌ی غربی ال بیئرسو صحبت می‌شود.

مذهب کاتولیک در اینجا عمومی و جمعی است. انجمن‌های برادری غیرروحانی مراسم هفته‌ی مقدس را در لئون و زامورا برگزار می‌کنند و اعضای نقاب‌پوش آن‌ها در لئون پاپونس نامیده می‌شوند. هر بهار شورای شهر لئون و کشیشان کلیسای سان ایسیدورو آیین لاس کابزاداس را اجرا می‌کنند، مجادله‌ای آیینی که قرن‌ها سابقه دارد. پرسش این است که هدیه‌ی شهر به قدیس، بخشش است یا تکلیف. هر طرف دلیل خود را تکرار می‌کند و هیچ‌کدام کوتاه نمی‌آید. روستاها پندونس را در دسته‌ها می‌گردانند، پرچم‌های بلند پارچه‌ای که عمودی روی یک دیرک حمل می‌شوند.

زندگی روستایی بقیه‌ی ماجرا را شکل داده است. شب‌های زمستان زمانی با فیلاندون سپری می‌شد، گردهمایی‌ای که در آن همسایه‌ها تا دیروقت ریسندگی می‌کردند، ابزارها را تعمیر می‌کردند و قصه می‌گفتند. جشن‌های روستایی هنوز لوچا لئونسا را اجرا می‌کنند، سبکی از کشتی که در آن حریفان کمربند یکدیگر را می‌گیرند و می‌کوشند یکدیگر را به زمین بزنند. ماراگاتوس‌های اطراف آستورگا زمانی قاطرچی‌هایی بودند که کالا را در سراسر اسپانیا حمل می‌کردند و کوسیدو خود را به شکل معکوس می‌خورند، ابتدا گوشت و در پایان آبگوشت. در روستاهای سالامانکا، چاروس‌ها در روزهای جشن مخمل و زیورآلات ملیله‌کاری را به نمایش می‌گذارند. دهه‌ها مهاجرت بسیاری از روستاها را خالی کرده است، اما ترک آداب سخت‌تر از ترک خانه‌ها بوده است.