اروتیک موریسکوها

موریسکوها گروهی تاریخی بودند: مسلمانان اسپانیا و فرزندانشان که بین سال‌های 1502 و 1526 به اجبار غسل تعمید داده شدند، یک قرن زیر نظر بودند به‌عنوان مسیحیانی مشکوک، و بین سال‌های 1609 و 1614 از کشور رانده شدند، عمدتاً به شمال آفریقا، که نسل‌هایشان هنوز در آنجا زندگی می‌کنند. آنچه آنان را به‌عنوان یک گروه متمایز می‌کرد، زندگی دوگانه‌ای بود که از بالا بر آنان تحمیل شد. بر روی کاغذ، آنان مسیحیان نوین با نام‌های کاستیلی و سجل‌های کلیسایی بودند. در خانه، در دره‌های آلپوخارا در جنوب غرناطه، در روستاهای والنسیا و شهرهای رود ابرو در آراگون، بسیاری هنوز پیش از نماز وضو می‌گرفتند، در ماه رمضان روزه می‌گرفتند، از گوشت خوک و شراب پرهیز می‌کردند و پسرانشان را ختنه می‌کردند، همه زیر چشم تفتیش عقاید. فتوایی از مفتی اوران در سال 1504 به آنان گفت که کتمان تحت اجبار جایز است، و کتمان به فرهنگ تبدیل شد.

زبان خط گسل بود. موریسکوهای غرناطه و والنسیا عربی اندلسی را در کنار کاستیلی یا والنسیایی نگه داشتند. موریسکوهای آراگون و کاستیل بیشترشان عربی را از دست داده بودند و به‌جای آن زبان‌های رومانس را با خط عربی می‌نوشتند، ادبیاتی که آلخامیادو نام داشت و دعاها، داستان‌ها و مشاوره‌های حقوقی را در رمزی حمل می‌کرد که همسایگانشان نمی‌توانستند بخوانند. در سال 1567 فیلیپ دوم عربی را کاملاً ممنوع کرد، همراه با پوشاک مورها، حمام‌های عمومی و موسیقی عروسی موسوم به زامبرا. غرناطه با شورش آلپوخارا در سال‌های 1568 تا 1571 پاسخ داد، جنگی کوهستانی و وحشیانه که با پراکنده شدن بازماندگان در سراسر کاستیل پایان یافت. نسل آخر پیش از اخراج بیشتر کشاورز و صنعتگر بود: کارگران ابریشم در غرناطه، کشاورزان آبیاری در املاک والنسیا که اربابانشان برای نگه داشتنشان جنگیدند، قاطرداران و تاجران در آراگون و مورسیا.

اخراج حدود 300,000 نفر را از اسپانیا بیرون راند، و میراث آنان اکنون عمدتاً در تونس، مراکش و الجزایر زنده است. موریسکوهای تونسی شهرهایی مانند تستور را بنیان نهادند و نام خانوادگی، موسیقی کلاسیک اندلسی و سبکی از ساخت آجر و کاشی بر جای گذاشتند که هنوز به‌روشنی از آنِ آنان است. در رباط و سلا در مراکش، تبعیدیان اهل هورناچوس در اکسترمادورا جمهوری دزدان دریایی‌ای ساختند که دهه‌ها سواحل اسپانیا را غارت کرد. نسخه‌های خطی آلخامیادو که قرن‌ها بعد از دیوارهای خانه‌های آراگونی بیرون آورده شدند، نزدیک‌ترین چیز به سخن گفتن موریسکوها از خودشان هستند. در اسپانیا، ردّ آنان در نام مکان‌ها، کانال‌های آبیاری و امضای شمال آفریقایی قابل اندازه‌گیری است که مطالعات ژنتیکی در اسپانیایی‌های امروزی می‌یابند. چند خانواده شناخته شده‌اند که ماندند، پنهان یا معاف، اما به‌عنوان یک جامعه، موریسکوها با آخرین تبعیدها از مورسیا در سال 1614 پایان یافتند.