اروتیک کاتالان‌ها

کاتالانی‌ها را بیش از آنکه یک دولت تعریف کند، یک زبان و نواری ساحلی بر دریای مدیترانه تعریف می‌کند. پایسوس کاتالانس، یعنی سرزمین‌های کاتالان، از کوه‌های پیرنه تا خود کاتالونیا امتداد دارد، از والنسیا می‌گذرد، تا جزایر بالئار پیش می‌رود، به شاهزاده‌نشین کوچک کوهستانی آندورا وارد می‌شود و از مرز فرانسه به روسیون می‌رسد. هیچ واحد سیاسی واحدی وجود ندارد که همه این‌ها را دربر بگیرد. آنچه این مجموعه را کنار هم نگه می‌دارد خود زبان کاتالانی است، زبانی رومانس که میان زبان اکسیتانی و زبان‌های رومانس ایبری قرار دارد و نه با اسپانیایی و نه با فرانسوی به‌طور متقابل قابل فهم است. در بیشتر سده بیستم این زبان سرکوب می‌شد و از مدارس، چاپ و زندگی عمومی در دوران فرانکو ممنوع بود، و بازگشت آن پس از 1975 عمدی و سازمان‌یافته بوده و هنوز هم ادامه دارد. امروزه سخن گفتن به کاتالانی در بارسلون کاری معمولی است، اما در پرپینیان به‌طور فزاینده به کنشی سیاسی بدل می‌شود.

تقسیمات درونی بیشتر از آنچه غریبه‌ها معمولاً فرض می‌کنند اهمیت دارد. والنسیایی‌ها اغلب در برابر ادغام شدن در هویت کاتالانی مقاومت می‌کنند و زبان خود را والنسیایی می‌نامند، با فرهنگستان و هنجار معیار ویژه خود. ساکنان جزایر بالئار (مایورکایی‌ها، مینورکایی‌ها و ایبیزایی‌ها) گویش‌های متمایزی دارند و قرن‌ها تاریخ دریایی جداگانه‌ای را با خود حمل می‌کنند. آندورایی‌ها تنها دولت مستقلی را اداره می‌کنند که کاتالانی تنها زبان رسمی آن است و طبق ترتیبی فئودالی که به‌طرز شگفت‌انگیزی از سال 1278 تاکنون دوام آورده، به‌طور مشترک میان یک رئیس دولت فرانسوی و یک اسقف اسپانیایی اداره می‌شود. این شاخه‌ها همیشه نمی‌خواهند شاخه باشند.

کاتولیسیسم دین موروثی است و تقویم را شکل می‌دهد. روز سانت جوردی، 23 آوریل، که در آن مردان گل رز و زنان کتاب می‌دهند، بیش از اکثر تعطیلات ملی گرامی داشته می‌شود، اما عمل دینی به‌طور چشمگیری کم‌رنگ شده و جامعه مدنی کاتالانی از نظر روحیه به‌طور بارزی سکولار است. آنچه با نیرویی بیشتر از آیین‌های دینی پایدار مانده، مجموعه‌ای از آداب جمعی است: کاستلس، برج‌های انسانی که در جشن‌های شهرها تا هشت یا نُه طبقه بالا برده می‌شوند و تیم‌های محله‌ای که در طول سال تمرین می‌کنند آن‌ها را می‌سازند؛ ساردانا، رقصی دایره‌ای که با لباس معمولی در میدان‌های عمومی اجرا می‌شود؛ و سنت تعاونی که هم گروه‌های آنارشیست دهه 1930 و هم شبکه معاصر تعاونی‌های مصرف‌کننده را پدید آورد. غذا منطقه‌ای است نه ملی: برنج در والنسیا، انسایمادا در مایورکا، فیدئوآ در کوستا داورادا، اما عادت وعده‌های غذایی طولانی، دیرهنگام و گفت‌وگومحور مشترک است. کاتالانی‌ها اقلیتی اسپانیایی نیستند که اتفاقاً به شکلی دیگر سخن می‌گویند. آنان مردمی هستند که خودانگاره‌شان همواره به‌طور ناآرام درون مرزهایی قرار داشته که دور آنان کشیده شده است.