اروتیک لهستانی‌ها

لهستانی‌ها قومی اسلاوی غربی‌اند که هویت ملی‌شان در برابر جغرافیایی شکل گرفت که هیچ سپر طبیعی‌ای در اختیارشان نمی‌گذاشت. این کشور در دشت شمال اروپا قرار دارد، دشتی هموار و حاصلخیز که از هر سو قابل پیمودن است، و به همین دلیل تاریخ لهستان به مناقشه‌ای طولانی با همسایگانی شباهت دارد که به سادگی می‌توانستند به آن یورش ببرند. نتیجهٔ این وضع، احساس ملی‌ای است که به‌طور غیرعادی پایدار بوده و از تقسیم‌های اواخر سده هجدهم میلادی جان به در برد، زمانی که خود دولت به مدت ۱۲۳ سال از نقشه ناپدید شد، و همچنین از دو اشغال جنگ جهانی دوم. هویت لهستانی در آن دوره‌ها در زبان، کلیسا و خانواده زیست، نه در هیچ نهاد رسمی.

این زبان به شاخهٔ اسلاوی غربی و در کنار چکی و اسلواکی تعلق دارد، اما لهستانی ویژگی‌هایی را حفظ کرده که خواهرانش از دست داده‌اند، از جمله مصوت‌های بینی که با ą و ę نوشته می‌شوند، مجموعه‌ای از صامت‌ها که بیگانگان را مرعوب می‌کند، و تکیه‌ای که تقریباً همیشه روی هجای ماقبل آخر قرار می‌گیرد. این زبان از الفبای لاتین و نه سیریلیک استفاده می‌کند که بازتابی از گرایش این کشور به رم، نه قسطنطنیه، است. آن گرایش واقعیت تعیین‌کنندهٔ دیگر است: پذیرش مسیحیت غربی توسط لهستان در سال ۹۶۶ آن را در درون اروپای لاتین جای داد و در نهایت کاتولیک‌گری را از احساس ملی جدایی‌ناپذیر کرد. کلیسای کاتولیک لهستان همان کاتولیک‌گری ایتالیا یا ایرلند نیست؛ بلکه سخت‌گیرانه‌تر و سیاسی‌تر است و در طول قرن‌ها، به عنوان نهادی که از هر اشغالگری جان سالم به در برد، شکل گرفته است. انتخاب Karol Wojtyła با نام John Paul II در سال ۱۹۷۸ این تاریخ را به صحنهٔ جهانی کشاند و یک دهه بعد مستقیماً به فروپاشی حکومت کمونیستی کمک کرد.

هویت‌های فرعی منطقه‌ای همچنان نمود دارند: Górale در ارتفاعات جنوبی، کاشوبی‌ها در امتداد ساحل بالتیک (با زبان شناخته‌شدهٔ خودشان)، و سیلزیایی‌ها در غرب که گویش‌شان تأثیر آلمانی سنگینی دارد. پراکندگی جمعیت این قوم در خارج عظیم و قدیمی است. مهاجرت عصر صنعتی لهستانی‌ها را به شیکاگو، رور، شهرهای معدنی پنسیلوانیا و پامپاهای آرژانتین فرستاد؛ آوارگی پس از جنگ و گسترش اتحادیهٔ اروپا در سال ۲۰۰۴ موج دیگری را به بریتانیا، ایرلند و ایسلند برد، جایی که لهستانی‌ها اکنون بزرگ‌ترین اقلیت هستند. Polonia، یعنی اصطلاحی که به لهستانی‌های خارج از کشور اطلاق می‌شود، امتداد واقعی ملت به شمار می‌رود، نه پانویسی حاشیه‌ای.

عادات روزمره وزن همهٔ این‌ها را با خود دارند. Wigilia، شام شب کریسمس، با جدیتی بیشتر از خود روز کریسمس برگزار می‌شود و دوازده غذای بدون گوشت دارد و صندلی‌ای خالی برای مهمان ناخوانده کنار گذاشته می‌شود. روز نام‌ها اغلب مهم‌تر از روز تولد است. مهمان‌نوازی سنگین است و غذاها از آشپزخانهٔ روستایی سرچشمه می‌گیرند، نه از آشپزخانهٔ درباری، مانند pierogi و żurek و bigos.