اروتیک تاتارهای آستراخان

تاتارهای آستاراخان مسلمانان ترک‌تبار حوزه پایین ولگا هستند. آنان در منطقه دلتایی زندگی می‌کنند که در آن رود پیش از رسیدن به دریای خزر به صدها شاخه تقسیم می‌شود. آنان تاتار هستند، اما صرفاً تاتارهای قازان که به سمت جنوب کوچ کرده‌اند نیستند. ریشه‌های آنان به کوچ‌نشینان هورد طلایی و استپ‌های نوگای بازمی‌گردد. احساس مکان آنان به یک شهر، یعنی آستاراخان، و به روستاهای ماهیگیری و کشاورزی اطراف آن گره خورده است.

این بخش از رود زمانی قلب یک امپراتوری استپی بود. سرای، پایتخت هورد طلایی، در شاخه آختوبا، در بالادست شهر امروزی قرار داشت. شهر تجاری حاجی طرخان که پیش از آستاراخان وجود داشت، در سال 1395 توسط تیمور غارت شد. با از هم پاشیدن هورد در سده پانزدهم، خانات آستاراخان شکل گرفت: دولتی کوچک که از تجارت رودخانه‌ای و گله‌های رعایای کوچ‌نشین خود زندگی می‌کرد. موسکوی در سال 1556 این خانات را فتح کرد و کل ولگا را در اختیار گرفت. این فتح نقطه عطف تاریخ آنهاست. از آن پس، زندگی تاتارها در دلتا زیر حاکمیت روسیه ادامه یافت، پیرامون یک شهر قلعه‌ای که به بندری پر از مردمان گوناگون بدل شد.

این جامعه چند لایه دارد. تاتارهای یورت عمدتاً از چوپانان نوگایی نسب می‌برند که در نزدیکی شهر ساکن شدند. تاتارهای کوندروف و کاراگاش نیز ریشه خود را به گروه‌های نوگایی می‌رسانند و کاراگاش‌ها گاهی جزو نوگایی‌ها به شمار می‌روند. در سده‌های هجدهم و نوزدهم، تاتارهای میانه ولگا برای کار به پایین رود آمدند و با خانواده‌های محلی ازدواج کردند، که این امر زبان محلی را به سمت تاتاری استاندارد کشاند. نتیجه، گویشی ترکی قپچاقی است که میان تاتاری و نوگایی قرار دارد و ویژگی‌های نوگایی در میان تاتارهای یورت قوی‌ترین است. قزاق‌ها که زبانشان با این زبان خویشاوندی نزدیک دارد، در سراسر منطقه زندگی می‌کنند. در آن سوی مرز غربی، کالموک‌ها زندگی می‌کنند که به زبانی مغولی سخن می‌گویند و بودایی هستند. زبان روسی اکنون زبان روزمره بیشتر مردم است، به ویژه جوانان.

دین، اسلام سنی بر مذهب حنفی است. اسلام از راه هورد طلایی به این سرزمین رسید، زیرا خان‌های آن در سده چهاردهم این دین را پذیرفتند. بیشتر مساجد کهن آستاراخان در دهه‌های حکومت شوروی بسته شدند و از آن زمان چند تا از آن‌ها دوباره بازگشایی شده‌اند. برخی مردم دیندارند و برخی بیشتر به‌واسطه میراث مسلمان‌اند، اما دو عید بزرگ، قربان‌بایرام و اورازا بایرام، همچنان سال را نشان می‌دهند و عروسی‌ها و تشییع جنازه‌ها از آیین اسلامی پیروی می‌کنند. کار همواره تابع رود و خاک بوده است: ماهیگیری در شاخه‌های دلتا، نگهداری دام، و کاشت سبزیجات و خربزه‌ای که منطقه به آن شهرت دارد. در اوایل تابستان، جوامع تاتار جشن سبانتوی را برگزار می‌کنند، جشن کشاورزی کهنی که امروزه روزی برای کشتی، مسابقه اسب‌دوانی و بازی‌های فضای باز است.