اروتیک تاتارهای میشار

تاتارهای میشار جناح غربی جهان تاتارهای ولگا هستند و سریع‌ترین راه برای شناختن آنان گوش دادن به گفتارشان است. تاتاری آنان با گفتار قزان که به زبان ادبی معیار تبدیل شد تفاوت دارد. آنجا که گوینده قزانی حرف ç را نرم ادا می‌کند، روستاهای میشار آن را ch سخت می‌گویند، یا در برخی نواحی ts، و این شکاف جوامع را تقریباً به همان دقت نقشه از هم جدا می‌کند. آنان در پراکندگی درازی از روستاها زندگی می‌کنند که در غرب و جنوب تاتارستان امتداد دارد، از نیژنی نووگورود، پنزا، اولیانوفسک و موردویا می‌گذرد، در جنوب تا ساراتوف و سامارا پایین می‌رود و در شرق به باشقیرستان و جنوب کوه‌های اورال می‌رسد. همسایگان روستایی آنان تقریباً همیشه روس، موردوین یا چوواش هستند.

منشأ آنان همچنان محل بحث است. نام به مشچرا اشاره دارد، دشت پست جنگلی در امتداد رود اوکا. پژوهشگران این را دلیلی دانسته‌اند بر اینکه ساکنان بومی فینی‌زبان به زبانی ترکی روی آوردند، یا بر بورتاس‌های سده‌های میانه، یا بر مهاجران قیپچاق از اردوی زرین که نام منطقه را بر خود گرفتند. آنچه کسی در آن شک ندارد خدمت طولانی آنان به مسکو است. سربازان میشار و اشراف مرزای آنان که در شهرهایی چون تمنیکوف و کادوم مستقر بودند، از مرز جنوبی پاسداری می‌کردند. با جابه‌جا شدن مرز، این مرز آنان را با خود به استپ و به سرزمین باشقیرها برد. آنجا دولت روسیه آنان را مشچریاک می‌نامید و همراه باشقیرها در کانتون‌های نظامی خود ثبت می‌کرد. فرمان‌های پطر کبیر در دهه 1710 ضربه‌ای عمیق زد، زیرا زمین‌داران مسلمان را ناچار کرد میان غسل تعمید و املاک خود یکی را برگزینند. برخی خانواده‌های اشرافی به مسیحیت گرویدند و در طبقه اشراف روس محو شدند، در حالی که بسیاری از کسانی که به دین خود وفادار ماندند به جرگه دهقانان دولتی تنزل یافتند.

ایمان پابرجا ماند. میشارها مسلمانان سنی مذهب حنفی‌اند، و آیین‌های اسلامی هنوز تولد، عروسی و تشییع جنازه را در خانواده‌هایی همراهی می‌کنند که جز این، پس از دهه‌های شوروی به شیوه‌ای غیرمذهبی زندگی می‌کنند. در سده نوزدهم، مردانی از روستاهای میشار اطراف نیژنی نووگورود برای کار به پایتخت‌ها رفتند و ستون اصلی جوامع تاتار در مسکو و سن‌پترزبورگ شدند. بازرگانانی از همان روستاها به فنلاند رفتند و جامعه کوچک و دیرپای تاتار آن کشور عمدتاً از نسل آنان است. امروزه بیشتر میشارها خود را تاتار می‌نامند و به همین عنوان شمرده می‌شوند، هرچند اقلیتی پایدار استدلال می‌کند که آنان قومی جداگانه‌اند. در هر حال، گویش هنوز روشن‌ترین مرز میان آنان و خویشاوندان قزانی‌شان است.