اروتیک شوابی‌های دانوب

شوابی‌های دانوب را سیاست گرد آورد، نه تبار. پس از آن‌که هابسبورگ‌ها در پایان سده هفدهم عثمانی‌ها را از میانه دانوب بیرون راندند، با دشتی تهی از سکنه و بی‌کارگر روبه‌رو شدند و به جذب مهاجر روی آوردند. سه موج سازمان‌یافته مهاجر بین دهه 1720 و دهه 1780 از رودخانه پایین آمدند، در کشتی‌های کم‌عمق و تخت‌کفی که از اولم می‌آمدند و مسافران آن‌ها را Ulmer Schachteln یعنی «جعبه‌های اولم» می‌نامیدند، و به سوی بانات، باچکا، بارانیا و اسلاونی می‌رفتند. بیشترشان اصلاً شوابی نبودند. از پالاتینات، هسن، لورن، آلزاس، باواریا و اتریش آمده بودند و سرانجام با نام بندری که از آن راه افتاده بودند شناخته شدند. خود این برچسب ابداع سده بیستم است که به مردمی زده شد که دو قرن تنها خود را آلمانی‌های یک روستای معین می‌نامیدند. گفتارشان این پراکندگی را داشت: بیشتر لهجه‌های فرانکی راینی و پالاتینی که روستا به روستا به آمیزه‌های محلی بدل شدند، با آلمانی معیار برای کلیسا و مدرسه، و مجاری، صربی یا رومانیایی که در بازار فراگرفته می‌شد. نخستین مستعمره‌نشینان بنا به فرمان امپراتوری باید کاتولیک می‌بودند و بیشترشان نیز کاتولیک ماندند، هرچند فرمان مدارای یوزف دوم در سال 1781 دشت را به روی لوتری‌ها گشود که در بخش‌هایی از باچکا سخت ساکن شدند.

از جاده هم می‌شد روستای شوابی را شناخت. مهندسان هابسبورگ آن‌ها را روی شبکه‌ای از خیابان‌های پهن و راست پیاده کرده بودند و خانه‌ها با شیروانی‌های رو به جاده می‌ایستادند؛ سفیدکاری‌شده، بلند و باریک، با راهروی سرپوشیده‌ای کناری که طول حیاط را می‌پیمود. سال بر اساس تقویم کلیسا می‌گشت و به اوج خود می‌رسید در Kerweih، جشن تبرک کلیسا، که جوانان دختر و پسر دور دسته‌گلی از گل رزماری آراسته و کلاهی می‌رقصیدند که در پایان به حراج گذاشته می‌شد. گفته‌ای کهن میان مهاجران هست درباره بهای زمین: نسل نخست مرگ می‌بیند، نسل دوم سختی، نسل سوم نان. اما نان دوام نیاورد. پیمان تریانون در سال 1920 منطقه استقرار را میان مجارستان، یوگسلاوی و رومانی تقسیم کرد و یک جمعیت را به سه اقلیت بدل ساخت. آنچه پس از جنگ جهانی دوم آمد، جامعه را در وطنش از میان برد: مصادره و اردوگاه‌های بازداشت در یوگسلاوی، که ده‌ها هزار تن در رودولفسگناد، گاکوفو و یارک میان سال‌های 1945 و 1948 جان باختند؛ اخراج از مجارستان؛ تبعید از رومانی به اردوگاه‌های کار شوروی و سپس به دشت باراگان. بازماندگان و فرزندانشان اکنون در آلمان و اتریش زندگی می‌کنند، در کلیولند، شیکاگو و کیچنر، و در انتره ریوس در جنوب برزیل، جایی که مستعمره‌ای که پناهندگان در سال 1951 بنیاد نهادند هنوز زبان را نگه می‌دارد.