اروتیک آبخازها

آبخازها مردمی‌اند در کنار دریای سیاه، که میان دامنه غربی قفقاز و نواری باریک و نیمه‌گرمسیری از ساحل قرار گرفته‌اند؛ سرزمینی با کشت مرکبات، چای و تنباکو که کوه‌های بلند در پشت آن به‌تندی بالا می‌روند. خود را Apsua و سرزمین‌شان را Apsny می‌نامند، به معنای «سرزمین روح»، و این خودنام‌گذاری آن‌قدر تکرار می‌شود که چون جمله‌ای محوری درباره نگاه این جماعت به خویشتن به نظر می‌رسد: گروهی کوچک، متمایز و جایگزین‌ناپذیر با همسایگان بزرگ‌تری که بارها کوشیده‌اند آنان را در خود حل کنند.

زبانشان چشمگیرترین ویژگی آنان در نگاه نخست است. زبان آبخازی به خانواده قفقازی شمال‌غربی تعلق دارد، خانواده‌ای که خویشاوند اثبات‌شده‌ای خارج از منطقه ندارد، و یکی از افراطی‌ترین مجموعه‌های همخوان روی زمین را دارد، با حدود شصت همخوان متمایز، در برابر نظامی واکه‌ای که بسته به شیوه شمارش تنها دو واکه دارد. یادگیری آن برای بزرگسالان به دشواری شهره است و این دشواری به شکلی آرام هویت آبخازی را شکل داده است: زبان مرزی است که چندان جابه‌جا نمی‌شود. زبان آبازا که خویشاوند نزدیک آن است، در آن سوی کوه‌ها به سمت شمال صحبت می‌شود؛ و زبان اوبیخی که اکنون منقرض شده و هشتاد و چند همخوان داشت، زبانی خویشاوند بود که عمدتاً در همان فاجعه قرن نوزدهم از میان رفت که خود آبخازیا را تهی کرد.

آن فاجعه، muhajirstvo، یعنی تبعید دسته‌جمعی و گریز مسلمانان آبخاز به امپراتوری عثمانی پس از فتح قفقاز به دست روسیه در دهه 1860، نقطه عطفی است که نمی‌توان از آن گذشت. بیشتر آبخازهای امروز جهان در واقع در ترکیه و در پراکندگی گسترده خاورمیانه زندگی می‌کنند و از نسل همان تبعیدشدگان‌اند، در حالی که سرزمین اصلی را گرجی‌ها، روس‌ها، ارمنی‌ها و دیگران دوباره پر کردند. جدل جمعیت‌شناختی که پس از آن پیش آمد بر هر نزاع سیاسی از آن زمان تاکنون سایه انداخته است، از جمله جنگ با گرجستان در 1992-93 و استقلال مورد مناقشه‌ای که آبخازیا از آن زمان ادعا کرده است.

دین به‌سبکی بر مایه‌ای کهن‌تر نشسته است. آبخازها تقریباً میان مسیحیت ارتدوکس شرقی و اسلام سنی تقسیم‌اند، اما به‌طور گسترده فهمیده می‌شود که هر دو روی بستری پیش‌مسیحی از بیشه‌های مقدس، زیارتگاه‌های طایفه‌ای و مکان‌های سوگند لایه‌بندی شده‌اند که هنوز در جاهایی چون Dydrypsh-nykha رعایت می‌شود. آیین رفتار سنتی، apsuara (میهمان‌نوازی، خویشتن‌داری، احترام به بزرگ‌ترها، شرف خونی)، در زندگی روزمره بیشتر از متون مقدس به آن استناد می‌شود. آبخازها همچنین از جمعیت‌هایی هستند که افسانه‌های طول عمر قفقاز در دوران شوروی از آنان برخاست؛ شمار صدساله‌ها بزرگ‌نمایی شده بود، اما فرهنگ زیربنایی ریش‌سفیدان روستا که تا سنین بسیار بالا وزن اجتماعی داشتند واقعی بود و در بسیاری از جاها هنوز هست.