اروتیک پولوچان‌ها

پولوچان‌ها قومی اسلاوی شرقی بودند که حدود سده‌های نهم تا یازدهم در کرانه‌های رود پولوتا و میانه‌ی رود دوینای غربی زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز شمال بلاروس است. آنان بیش از آنکه ناپدید شوند، در موفقیت خود محو شدند: این نام پس از آنکه امارت پولوتسک از سرزمین ایشان سر برآورد دیگر کارکرد سودمندی نداشت، و خود مردم از نیاکان بلاروسی‌های امروز به شمار می‌روند. سالنامه‌ی اولیه نام ایشان را ذکر می‌کند و در یک جمله‌ی بی‌پیرایه توضیح می‌دهد که در کنار دوینا ساکن شدند و به نام رود کوچک پولوتا که به آن می‌ریزد، پولوچان خوانده شدند. بیشتر مورخان ایشان را کریویچی می‌دانند که هویتی محلی را از رودی محلی گرفته بودند، نه قبیله‌ای کاملاً جدا، و این اصلاح سودمندی است برای این تصور که قبایل اولیه‌ی اسلاو واحدهای قومی بسته بودند. آنان جغرافیایی بودند با نامی بر آن، و جغرافیا بیشترین کار را انجام داد.

آن جغرافیا یک گذرگاه بود. دوینا نیمه‌ی غربی مسیر میان دریای بالتیک و رود دنیپر است و پولوچان‌ها بر لولای آن نشسته بودند؛ از این رو سکه‌های نقره‌ی عربی در گنجینه‌های زمین‌های ایشان یافت می‌شود و پولوتسک از سال 862 در سالنامه ظاهر می‌شود، پیش از بیشتر شهرهای منطقه. همسایگانشان بالت‌ها، لاتگالی‌ها و سلونی‌ها بودند و این حضور بالتی به‌طور دائم در نقشه ثبت شده است: بخش بزرگی از رودها و دریاچه‌های اطراف پولوتسک هنوز نام‌های بالتی دارند که از سوی مردمی داده شده که اسلاوها میان‌شان جای گرفتند، نه مردمی که جایگزینشان شدند. سیاست زود و خشونت‌بار وارد شد. حدود سال 980 ولادیمیر کیف شهر را گرفت، شاهزاده‌اش روگوولود را کشت و دخترش روگنده را به زور به زنی گرفت؛ پسر ایشان ایزیاسلاو به پولوتسک بازگردانده شد تا فرمانروایی کند، و دودمانی که از او برآمد دو سده‌ی بعد از تن دادن به رفتار شعبه‌ای اداری از کیف سر باز زد. سرشناس‌ترین عضوش وسلاو بریاچیسلاویچ بیش از پنجاه سال پولوتسک را در دست داشت، در سال 1068 مدتی کوتاه بر تخت کیف نشست و در شعر به‌عنوان جادوگری یاد شد که به هیئت گرگ میان شهرها می‌دوید. مسیحیت همان مسیر را پیمود: اسقف‌نشینی زودهنگام، کلیسای جامع سنگی سنت سوفیا که در سده‌ی یازدهم به‌عمد پاسخی به سوفیاهای کیف و نوفگورود برافراشته شد، و در سده‌ی دوازدهم افروسینیای پولوتسکی، نوه‌ی وسلاو، که نذر کرد، کتاب استنساخ کرد، صومعه بنیاد نهاد و قدیس خود آن منطقه شد. پولوچان‌ها به‌عنوان قومی نام‌دار از میان رفته‌اند. شهر، رود، کلیسای جامع و نوعی استقلال‌طلبی محلیِ سرسخت هنوز برجای‌اند.