اروتیک لندیان‌ها

لندیان قبیله‌ای اسلاوی غربی از شاخهٔ لخیتی بودند که از حدود قرن هفتم تا یازدهم میلادی در منطقه‌ای مرزی زندگی می‌کردند که امروز جنوب‌شرق لهستان به غرب اوکراین می‌رسد، و پس از آنکه دوکهای پیاست و شاهزادگان کیف سرزمینشان را میان خود تقسیم کردند، به‌عنوان قومی متمایز ناپدید شدند. آنچه ایشان را در میان قبایل اسلاوی نخستین متمایز می‌کند، شهادت خودشان نیست، زیرا هیچ اثری از خود باقی نگذاشتند، بلکه این واقعیت عجیب است که همه دیگران همچنان لهستانی‌ها را به نام ایشان می‌خواندند. امپراتور بیزانسی کنستانتین هفتم حدود سال 950 نام ایشان را به‌صورت لندزانونوی ثبت کرد. جغرافی‌دان باواریایی در قرن نهم، لندیزی‌ها را دارای 98 دژ دانسته است. یک وقایع‌نامهٔ عبری نام ایشان را لزنجن ثبت کرده، و وقایع‌نگاران کیفی آنان را لیاخ می‌نامند. این نام آخر ماندگار شد و گسترش یافت: واژهٔ مجاری برای لهستانی هنوز لنژیل است، در زبان لیتوانیایی لنکاس، و اوکراینی و روسی کهن آنان را لاخ یا لیاخ می‌گفتند. قومی که به‌سختی در اسناد دیده می‌شود، نام خود را به کل ملت لهستان داد.

خود این نام شیوهٔ زندگی ایشان را نشان می‌دهد. ریشه‌اش واژه‌ای اسلاوی است به معنای زمین پاک‌شده یا سوخته، همان نوع مزرعه‌ای که با بریدن و آتش زدن جنگل پدید می‌آید، پس لندیان در واقع مردم زمین‌های پاک‌شده بودند. سرزمینشان بلندی‌های لس و دره‌های رودخانه‌های سان، ویسوک و بوگ بالایی بود، با مراکز مستحکمی که به ساندومیرز و پشمیشل و مجموعه دژهایی تبدیل شدند که وقایع‌نگاران آنها را شهرهای چرونن می‌نامیدند. کنستانتین یادآور می‌شود که ایشان، مانند کریویچی‌ها، به روس‌ها خراج می‌دادند و زمستان‌ها را صرف بریدن قایق‌های تنه‌تراشیده می‌کردند که هر بهار برای سفر تجاری به قسطنطنیه به کیف فرستاده می‌شدند. همین یک جمله جایگاهشان را روشن می‌کند: مرزی جنگلی و آبادان میان ویستول و دنیپر، ارزشمند برای هر دو طرف، و هیچ‌یک از دو طرف آن را محکم در دست نداشت. آنان به گویشی لخیتی سخن می‌گفتند که نیای گویش لهستانی کوچک در همان تپه‌هاست، و آیین بت‌پرستی عادی اسلاوی آن روزگار را داشتند، تا آنکه مسیحیت از دو سو هم‌زمان رسید: آیین لاتین از غرب و آیین بیزانسی از کیف.

پایان کار کشمکشی دوسویه بود. در سال 981 ولادیمیر کیفی شهرهای چرونن را از لیاخ‌ها گرفت، چنان‌که وقایع‌نامهٔ اولیه می‌گوید. بولسلاو شجاع آنها را در سال 1018 بازپس گرفت و یاروسلاو خردمند در سال 1031 دوباره به دست آورد. از آن پس هیچ منبعی از لندیان به‌عنوان یک ملت یاد نمی‌کند. بخش‌های غربی‌شان قلب لهستان کوچک شد و بخش‌های شرقی‌شان سرزمین روتنی اطراف پشمیشل، و امروز بازماندگانشان در یک سوی سان لهستانی و در سوی دیگر اوکراینی‌اند، و بیشترشان نمی‌دانند که مرز میان ایشان روزگاری از میان یک قبیله واحد می‌گذشت.