اروتیک بلغارهای بانات

بلغارهای بانات جامعه‌ای اسلاوی و کاتولیک در دشت پانونیا هستند. زبان آنان در اصل بلغاری است، اما آن را با حروف لاتین می‌نویسند و سه قرن زندگی در میان رومانیایی‌ها، مجارها، صرب‌ها و آلمانی‌ها بر آن اثر گذاشته است. آنان خود را Palćene یا Banátsći Balgare می‌نامند. نام نخست به پاولیکیان، یک فرقه مسیحی دوگانه‌انگار، بازمی‌گردد. در قرن هفدهم، مبلغان فرانسیسکن فرزندان پاولیکیان را در امتداد دانوب در شمال بلغارستان به کلیسای کاتولیک درآوردند. امروز روستاهای آنان در بانات قرار دارد، منطقه‌ای کشاورزی و هموار که میان غرب رومانی و شمال‌شرق صربستان تقسیم شده است.

نقطه عطف در سال 1688 رخ داد. ارتش‌های هابسبورگ به سوی بالکان پیش می‌راندند و بلغارهای کاتولیک اطراف چیپروفتسی، در شمال‌غرب کشور، علیه عثمانی‌ها شوریدند. این قیام سرکوب شد. بازماندگان از دانوب به والاشیا و سپس به ترانسیلوانیا رفتند و پاولیکیان کاتولیک از منطقه نیکوپول و سویشتوف در دهه‌های بعد به آنان پیوستند. در دهه‌های 1730 و 1740 بسیاری بار دیگر به سرزمین‌های هابسبورگ در بانات کوچیدند. آنان در آنجا Stár Bišnov را بنا کردند که امروز Dudeștii Vechi نام دارد، و Vinga را که چنان رونق گرفت که از ماریا ترزا امتیازاتی گرفت. پس از استقلال بلغارستان در سال 1878، برخی خانواده‌ها بازگشتند و در شمال کشور نوپا ساکن شدند، در روستاهایی مانند Bardarski Geran. قرن بیستم سخت‌تر بود. پس از فروپاشی روابط رومانی با یوگسلاوی تیتو، رژیم کمونیستی در سال 1951 خانواده‌ها را از منطقه مرزی به دشت‌های Bărăgan تبعید کرد و خانوارهای بلغاری بانات در میان آنان بودند.

زبان مهم‌ترین وجه تمایز آنان است. این زبان از گویش‌های پاولیکی شمال بلغارستان سرچشمه گرفته که از نوع بلغاری شرقی است، و واژه‌های روزمره‌ای از آلمانی، مجاری، رومانیایی و صربی به خود گرفته است. در دهه 1860 این جامعه معیار نوشتاری با الفبای لاتین را بر پایه املای کرواتی پذیرفت، با حروفی مانند ć، č و š. این امر آن را به یکی از زبان‌های ادبی کوچک جهان اسلاوی بدل می‌کند و برای بلغارهایی که به خط سیریلیک خو گرفته‌اند عجیب می‌نماید. کاتولیک بودن در اینجا جزئیاتی حاشیه‌ای نیست. کلیسای محلی نسل‌ها ایمان و زبان نوشتاری را زنده نگه داشته و زندگی مذهبی هنوز تقویم روستاها را شکل می‌دهد. بیشتر بلغارهای بانات امروز به رومانیایی یا صربی مسلط‌اند و نسل جوان‌تر کمتر به زبان کهن سخن می‌گوید. انجمن‌های فرهنگی، گروه‌های موسیقی محلی و زندگی کلیسایی اکنون جایی‌اند که این زبان آگاهانه گفته و خوانده می‌شود.