اروتیک ووت‌ها

ووتی‌ها مردمی هستند که نووگورود نام یک ایالت را از آنان گرفت و سپس تقریباً از نقشه ناپدید شدند. خود را vaďďalaizõd می‌نامند. وقایع‌نگاران روسی در قرن یازدهم آنان را با نام Vod' ثبت کردند، و جمهوری نووگورود یک‌پنجم شمال غربی قلمروش را که Vodskaya pyatina نام داشت به نام آنان خواند. امروز سرزمین مادری ووتی‌ها به چند روستا در پایین رود لوگا و در کرانه خلیج فنلاند کوچک شده است، در ناحیه کینگیسپ استان لنینگراد، با فاصله‌ای کوتاه با ماشین از مرز استونی در نارووا. سرشماری روسیه در سال 2020، ۹۹ نفر را شمارش کرد که خود را ووتی می‌نامیدند.

زبان ووتی زبانی فینی از خانواده اورال است و در میان زبان‌های فینی به استونیایی نزدیک‌تر است تا به فنلاندی. همسایگان آن قرن‌ها زبان‌های ایژوری و فنلاندی اینگری، که هر دو فینی هستند، و روسی بودند که از زمان نووگورود زبان کلیسا، مدرسه و شهر بوده است. گویش شرقی که زمانی در اطراف Koporye سخن گفته می‌شد از میان رفته است. شاخه‌ای جدا به نام Krevin در دهه 1440s به لتونی رفت، زمانی که شوالیه‌های لیوونی اسیران ووتی را با خود بردند و در نزدیکی باوسکه سکونت دادند؛ این شاخه چهار قرن در آنجا دوام آورد پیش از آنکه در زبان لتونیایی حل شود. آنچه باقی مانده گویش غربی در Jõgõperä، Liivcülä و Luuditsa است که چند سالخورده به آن سخن می‌گویند و گروه نسبتاً بزرگ‌تری از زبان‌آموزان در روستاها و سن‌پترزبورگ آن را مطالعه می‌کنند. احیای این زبان با خط لاتین، موزه روستایی در Luuditsa که در 2006 سوخت و بازسازی شد، و جشنواره سالانه پیش می‌رود.

ووتی‌ها از دوران نووگورود ارتدوکس بوده‌اند و همین ایمان بخش بزرگی از جدایی آنان از فنلندی‌های اینگری است که پس از 1617 به‌عنوان لوتری و تحت حکومت سوئد وارد شدند. ارتدوکسی بر روی آیین‌های کهن‌تری نشست: بیشه‌ها و سنگ‌های مقدس، نذورات کنار چشمه‌ها، و تقویمی از روزهای قدیسان که همزمان جشن‌های فصلی کهن را در خود داشت. محققان نخستین قوم‌نگاری عادتی را ثبت کردند که آنان را شگفت‌زده کرد: زنان ووتی متأهل سر خود را می‌تراشیدند و تا ابد می‌پوشاندند. لباس زنان در غیر این صورت از کتان سفید دنیای فینی شرقی بود، روپوشی بی‌آستین و پرنقش‌ونگار که عروسی ووتی را از عروسی روسی با یک نگاه متمایز می‌کرد.

بیشترین آسیب در قرن بیستم وارد شد. جمع‌سازی اجباری کشاورزی، تخلیه روستانشینان اینگری به فنلاند توسط آلمانی‌ها در 1943، بازگرداندن اجباری آنان به داخل شوروی، و ممنوعیت بازسازی روستاهای زادگاهشان تا اواسط دهه 1950، مردمی را پراکنده کرد که در 1848 نزدیک به پنج هزار نفر بودند. در 2008 روسیه ووتی‌ها را در فهرست خود از شعب بومی کم‌شمار ثبت کرد، که به‌رسمیت شناختن قانونی به همراه دارد اما گویشوران تازه‌ای نمی‌آورد. بیشتر کسانی که امروز از تبار ووتی هستند روسی سخن می‌گویند و ووتی بودن بیش از آنکه عادت باشد، انتخابی است.