اروتیک سوریان‌ها

سیوریان قبیله‌ای اسلاوی شرقی بودند که از حدود سده‌ی هشتم تا یازدهم میلادی در کرانه‌های رودهای دسنا، سیم و سولا زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز شمال‌شرقی اوکراین و نوار مرزی روسیه پیرامون کورسک و بریانسک را دربر می‌گیرد. آنان در روس کیف حل شدند و پس از سال 1024 از وقایع‌نامه‌ها ناپدید می‌شوند، اما نامشان پس از آنان بر جای ماند: در نووهورود-سیورسکی، در نام منطقه‌ای کهن سیوریا و در رود سیورسکی دونتس باقی است، و آنان از نیاکان هم اوکراینی‌ها و هم روس‌ها به‌شمار می‌آیند.

موقعیتشان هویتشان را تعیین می‌کرد. آنان لبه‌ی جنگل‌استپ را در دست داشتند، جایی که جهان اسلاوی با خاقانات خزر به هم می‌رسید، و در بخشی از سده‌ی نهم به خزرها باج می‌دادند که بنا بر گزارش‌ها برای هر خانوار یک پوست سنجاب و یک سکه بود. وقایع‌نامه‌ی نخستین روایت می‌کند که اولگ نووگورودی در دهه‌ی 880 میلادی آنان را با شرایطی سبک‌تر از سلطه‌ی خزرها درآورد، و پس از آن هسته‌ی آنچه بعدها امارت چرنیهیو شد را تشکیل دادند. آخرین کار ثبت‌شده‌شان در نبرد لیستون در سال 1024 است، هنگامی که مستیسلاو چرنیهیوی آنان را در مرکز صف جنگی خود در برابر وارنگیان برادرش قرار داد. آنان ایستادگی کردند و وارنگیان شکست خوردند.

باستان‌شناسان آنان را فرهنگ رومنی می‌شناسند: تپه‌دژهای کوچک بر دماغه‌های رودخانه، خانه‌های نیم‌فرورفته با تنورهای گلی، و سوزاندن مردگان زیر تپه‌های کم‌ارتفاع. تنها شیئی که بی‌هیچ ابهامی سیوریانی است، حلقه‌ی شقیقه‌ی مارپیچ است، کلاف فشرده‌ای از سیم برنزی یا نقره‌ای که زنان آن را جفت‌جفت کنار صورت، آویخته از یک نوار سر، به تن می‌کردند. اگر این را در گوری یافتید، تقریباً به‌یقین در قلمرو سیوریان هستید. گفتارشان اسلاوی شرقیِ کهن بود، و کتاب راهنمای امپراتوری قسطنطین هفتم در سده‌ی دهم، آنان را کنار کریویچیان در شمار اسلاوهایی می‌آورد که به روس خراج می‌دادند. تا زمانی که مسیحیت در اواخر سده‌ی دهم از چرنیهیو گسترش یافت، بت‌پرست بودند، و راهب کیفی‌ای که وقایع‌نامه را نوشت، و چندان حوصله‌ی قبایل جنگلی را نداشت، وصف می‌کند که آنان و همسایگانشان با ربودنِ ازپیش‌تعیین‌شده در بازی‌هایی که میان روستاها برگزار می‌شد همسر می‌گرفتند، و خاکستر مردگان را در ظرف‌هایی بر تیرک‌هایی کنار جاده می‌گذاشتند. خود این نام احتمالاً به معنای شمالی‌ها است، هرچند آنان به‌هیچ‌روی شمالی‌ترین اسلاوها نبودند. این ناهمخوانی بحثی دیرپا را درباره‌ی ریشه‌ای ایرانی، یا پیوند با سِوِری‌ها (Severi)، گروهی اسلاوی که بلغارها در دهه‌ی 680 در بالکان ساکن کردند، دامن زده است. هیچ‌یک از این دو خوانش چیره نشده است، و خود سیوریان نیز در این باره هیچ سخنی بر جای نگذاشته‌اند.