اروتیک پولشوک‌ها

پولشوک‌ها پیش از هر چیز با یک چشم‌انداز طبیعی تعریف می‌شوند. این نام به معنای مردم پولسیا است، کمربند گسترده‌ای از جنگل، باتلاق‌های تورب‌دار و رودخانه‌ی آرام در امتداد حوضه‌ی پریپیات، در سراسر جنوب بلاروس و شمال اوکراین، با حاشیه‌هایی که تا شرق لهستان و غرب روسیه می‌رسد. برای قرن‌ها، این یکی از دشوارترین سرزمین‌ها در اروپا برای عبور بود. سیلاب‌های بهاری روستاها را به جزیره تبدیل می‌کردند، جاده‌ها اندک بود و قایق به اندازه‌ی گاری اهمیت داشت. این انزوا همه چیز را شکل داد. به همین دلیل نیز اتنوگرافان و زبان‌شناسان گویش‌شناس اسلاو مدت‌ها پولسیا را محل میدانی مورد علاقه‌ی خود دانسته‌اند: شیوه‌های قدیمی سخن گفتن و آیین‌های کهن اینجا مدت‌ها پس از آنکه در جاهای دیگر از میان رفته بودند، باقی ماندند.

هنوز هیچ‌کس تعیین نکرده که آیا پولشوک‌ها قومی جداگانه‌اند یا شاخه‌ای منطقه‌ای از بلاروسی‌ها و اوکراینی‌ها. در بیشتر تاریخشان، این پرسش برای بیرونی‌ها بیش از خود پولشوک‌ها اهمیت داشت. وقتی سرشماری لهستان در سال 1931 از مردم استان پولسیه پرسید به چه زبانی سخن می‌گویند، بیشترشان به سادگی پاسخ دادند tutejszy، یعنی «از اینجا». گفتارشان مجموعه‌ای از گویش‌های اسلاوی شرقی است. در جنوب و غرب به اوکراینی نزدیک به نظر می‌رسد و در شمال و شرق به بلاروسی نزدیک. زبان‌شناسان هنوز درباره‌ی این‌که آیا پولسیای غربی زبانی مستقل است بحث می‌کنند. جنبشی کوچک در بلاروس در اواخر دوران شوروی کوشید برای آن معیاری نوشتاری بسازد، اما در دهه‌ی 1990 از میان رفت.

اکثر پولشوک‌ها مسیحیان ارتدوکس هستند. پروتستان‌های انجیلی در اینجا بیش از هر یک از دو کشور به طور کلی رایج‌ترند و کلیساهای باپتیست و پنت‌کاستال در روستاهای غربی منظره‌ای عادی‌اند. جشن‌های کلیسایی و آیین‌های کشاورزی قدیمی کنار هم جای گرفته‌اند. در روستای پاهوست در جنوب بلاروس، مردم هنوز Juraŭski Karahod را اجرا می‌کنند، یک رقص دایره‌ای در روز سنت جورج با آوازهایی که قرار است برداشت محصول را تضمین کند. UNESCO آن را میراثی می‌داند که به پاسداری فوری نیاز دارد.

قرن بیستم سختی‌های زیادی بر پولسیا وارد کرد. میان دو جنگ، منطقه بین لهستان و اتحاد جماهیر شوروی تقسیم شد. در جنگ جهانی دوم، پارتیزان‌ها و ارتش‌های اشغالگر بر سر آن جنگیدند و جنگ جوامع یهودی شهرک‌های بازارش را نابود کرد. پس از آن، پروژه‌های زهکشی شوروی باتلاق‌ها را در مقیاسی عظیم بازسازی کردند. سپس در سال 1986 فاجعه‌ی چرنوبیل رخ داد که در پولسیای اوکراین اتفاق افتاد و ده‌ها روستا را در دو سوی مرز خالی کرد. جوامعی را که نسل‌ها بر همان زمین کشاورزی کرده بودند پراکنده ساخت. اکثر پولشوک‌ها امروز خود را بلاروسی یا اوکراینی می‌دانند، اما احساس تعلق قوی به پولسیا را حفظ کرده‌اند. آنان در روستاهای کشاورزی و در شهرهایی چون پینسک و مازیر زندگی می‌کنند.