اروتیک کاباردی‌ها

کاباردین‌ها بزرگ‌ترین طایفه‌های چرکس‌اند و بیشترشان در سرزمین خود ماندند. وقتی فتح روسی قفقاز در 1864 پایان یافت و صدها هزار چرکس غربی به امپراتوری عثمانی رانده شدند، کاباردین از چند دهه پیش زیر کنترل روسیه بود و بیشتر مردمش روی زمین خود ماندند. همین اتفاق زمانی سبب شده که امروز کاباردین‌ها مرکز جمعیتی زندگی چرکسی در داخل روسیه باشند، عمدتاً در جمهوری کاباردینو-بالکاریا، که پایتخت آن نالچیک است و لبه جنوبی‌اش به سمت البروس بالا می‌رود. جوامع کوچک‌تری در قره‌چای-چرکسیا زندگی می‌کنند که در آنجا چرکس خوانده می‌شوند، در اطراف موزدوک در اوستیای شمالی، و در پراکندگی‌ای که از مرکز ترکیه، اردن و سوریه می‌گذرد.

آن‌ها به زبان کاباردینی سخن می‌گویند، شاخه شرقی زبان چرکسی، زبانی از گروه قفقازی شمال‌غربی با شمار بسیار زیادی همخوان و تنها چند واکه. این زبان هیچ خویشاوندی بیرون از قفقاز ندارد و حتی با همسایگان بلافصل خود نیز خویشاوند نیست: بلکار و قره‌چای ترکی‌اند، اوستیایی ایرانی است، و چچنی و اینگوشی از زبان‌های نخ‌اند. بسلنی‌ها در همین گویش شریک‌اند و این زبان از دهه 1930 با الفبای سیریلیک نوشته می‌شود.

کاباردین‌ها مسلمانان سنی حنفی‌مذهب‌اند، اما اسلام دیر به آن‌ها رسید و در قرن‌های شانزدهم و هفدهم میان اشراف گسترش یافت و دیرتر به دهقانان رسید. اقلیتی در اطراف موزدوک مسیحی ارتدوکس‌اند. آنچه زیر دین قرار دارد و اغلب در عمل روزمره بالاتر از آن است، Adyghe Khabze است، آیین رفتار چرکسی. این آیین نحوه پذیرایی از مهمان، ایستادن جوان‌تر هنگام ورود بزرگ‌تر به اتاق، و پرهیز زن و شوهر از نمایش صمیمیت در برابر دیگران را تعیین می‌کند. شاهزادگان کاباردین روزگاری داوران این آیین برای کل جهان چرکسی بودند، و کت دوخت‌شده با یقه بلند و جیب‌های فشنگ که بعدها قزاق‌ها و نیمی از قفقاز پذیرفتند، بر اساس معیار آنان بریده می‌شد.

حدود سه قرن پیش از فتح، خاندان‌های شاهزاده کاباردین بر مرکز شمال قفقاز سلطه داشتند و از کوهنشینان اوستیایی، بلکار و اینگوشی خراج می‌گرفتند. همسر دوم ایوان مخوف شاهزاده‌خانمی کاباردین بود و بویارهای چرکاسکی موسکووی از همین تبار هستند. فرزندان اشراف در خانواده‌های دایه‌گیر پرورش می‌یافتند، رسمی به نام atalychestvo که وابستگی طایفه‌های تابع را به اربابانشان محکم‌تر از هر سوگندی می‌کرد. اسب کاباردین، نژادی فشرده از کوهستان که برای مسافت‌های طولانی بر زمین ناهموار پرورش یافته، هنوز در جمهوری پرورش می‌یابد و هنوز نام طایفه را حمل می‌کند. در عروسی، رقص آهسته و رسمی کافا با بازوان گشوده و تنه کاملاً ساکن اجرا می‌شود، که خلاصه‌ای به همان اندازه خوب از وقار کاباردینی است.