اروتیک گوت‌های کریمه

گوت‌های کریمه مردمی ژرمنی‌زبان بودند که از سده سوم میلادی تا دوران جدید ابتدایی کوهستان‌های جنوب غربی شبه‌جزیره کریمه را در اختیار داشتند و سرانجام در همسایگان یونانی و تاتار خود حل شدند، و آخرین گویشوران هر زبان گوتی در هر کجای جهان بودند. نیاکان ایشان همراه با مهاجرت گسترده گوت‌ها به سوی دریای سیاه به جنوب آمدند، و هنگامی که هون‌ها در دهه ۳۷۰ میلادی پادشاهی‌های گوتی استپ را درهم شکستند، بخشی از آنان در میان تپه‌های بین ساحل و داخل کشور بر جای ماند. ایشان نزدیک به هزار سال بیش از اوستروگوت‌های ایتالیا و ویزیگوت‌های اسپانیا دوام آوردند.

سرزمین ایشان کوچک بود: تپه‌های سنگ آهکی و دره‌های پشت ساحل جنوبی، جایی که در مکان‌هایی بر لبه صخره‌ها ساکن شدند که کریمه‌ای‌ها هنوز آن‌ها را شهرهای غار می‌نامند. بزرگ‌ترین آن‌ها مانگوپ بود که بیزانسی‌ها آن را دوروس می‌شناختند. پروکوپیوس در سده ششم نوشت که گوت‌های دوری کشاورزان و سربازان خوبی بودند که از زندگی پشت دیوار سر باز می‌زدند، از این رو یوستینیانوس به جای آن گذرگاه‌ها را مستحکم کرد. قسطنطنیه ایشان را متحدان فِدرال کرد، اسقفی ارتدوکس به آنان داد و ایشان را در برابر خزرها و بعدها تاتارها به‌عنوان سپر به کار گرفت. در دهه ۷۸۰ میلادی اسقف یوحنای گوتیا شورشی علیه پادگان خزر در دوروس رهبری کرد. تا سده چهاردهم، مانگوپ مقر امارت تئودورو بود، دولتی ارتدوکس و یونانی‌زبان با پس‌کرانه‌ای گوتی که با ژنوایی‌ها تجارت می‌کرد و دختری را به ازدواج استفان بزرگ، فرمانروای مولداوی درآورد، پیش از آنکه عثمانی‌ها در سال ۱۴۷۵ به آن یورش برند.

تقریباً هر آنچه از گفتارشان می‌دانیم از یک گفتگوی واحد در قسطنطنیه حدود سال ۱۵۶۰ برمی‌آید، هنگامی که فرستاده هابسبورگ، اوژیه دو بوسبک، با یک گوت کریمه دیدار کرد و نزدیک به هشتاد واژه و تکه‌ای از یک ترانه را یادداشت کرد. این فهرست به‌روشنی با گوتیِ کتاب مقدس اولفیلاس در سده چهارم خویشاوند است، به همراه چند صورت ژرمنی غربی که به تماس‌های بعدی اشاره دارند. در آن زمان گوت‌ها دوزبانه و یونانی‌زبان بودند و زندگی کلیسایی ارتدوکس در جماعت‌ها، نه زبان، بود که ایشان را از تاتارهای اطرافشان جدا می‌کرد. گزارش‌ها درباره گفتار ژرمنی در کوهستان‌ها در طول سده هجدهم کم‌رنگ می‌شوند. هنگامی که کاترین کبیر مسیحیان کریمه را در سال ۱۷۷۸ به ساحل آزوف کوچ داد، هر گوتی که باقی مانده بود همراه یونانیان رفت و در جوامع یونانی ماریوپل در جنوب شرقی اوکراین جذب شد. نام ایشان بعدها توسط برنامه‌ریزان نازی قرض گرفته شد که قصد داشتند شبه‌جزیره را به نام گوتن‌لند و سواستوپل به افتخار تئودوریک تغییر نام دهند. جنگ این طرح را به پایان برد، و گوت‌های کریمه امروز به‌عنوان نمونه‌ای زبانی، رشته‌ای از قلعه‌های صخره‌ای و ردیفی از اسقف‌های ارتدوکس باقی مانده‌اند.