اروتیک باگوالال‌ها

روی کاغذ، باگوالال‌ها آوار به شمار می‌آیند. سرشماری‌های شوروی جمعیت اقوام کوچک اندی در غرب داغستان را در شمار آوارها آوردند و این رویه ادامه یافت، به‌طوری که چند هزار نفر که به زبانی سخن می‌گویند که هیچ آواری نمی‌تواند آن را دنبال کند، در سوابق به عنوان چیزی دیگر ثبت شده‌اند. زبان باگوالال به شاخه اندی خانواده قفقاز شمال‌شرقی تعلق دارد، پسرعموی زبان آوار است نه گویشی از آن، نزدیک‌ترین خویشاوندانش تیندی و چامالال‌اند و قرن‌ها از همه آن‌ها جدا شده است، به طوری که گفتگو بدون زبان سومِ مشترک ناممکن است. آن زبان سوم، آوار است که رسانه نوشتاری در اینجا به شمار می‌رود: مدرسه، چاپ و خطبه. زبان باگوالال ادبیات مکتوب ندارد و در مدرسه تدریس نمی‌شود. این زبان، زبان خانه، آغل گوسفندان و مراسم تدفین است و به این دلیل باقی مانده که خانواده‌ها به آن سخن می‌گویند، نه به این دلیل که نهادی از آن حمایت کند.

محل سکونت فهرستی کوتاه از روستاها بر دامنه‌های بالای رودخانه آندی کوی‌سو در ناحیه تسومادینسکی است: کوانادا که یکی از نام‌های دیگر این زبان را از آن گرفته، همراه با خوشتادا، تلوندودا، تلیسی، گیمرسو و تلیبیشو. هر روستا شیوه گفتار خاص خود را دارد، آن‌قدر متمایز که اهالی با چند مصوت می‌توانند جای غریبه را تشخیص دهند. اقتصاد مدت‌ها بر تراس‌های سنگی و گوسفنداری استوار بوده است: گله‌ها زمستان را در مراتع دشتی به سمت شرق سپری می‌کنند و در بهار به ارتفاعات باز می‌گردند، ریتمی که روستاها را بر اساس جدولی قدیمی‌تر از هر مرزی که امروز دور آن‌ها کشیده شده، خالی و دوباره پر می‌کند. دین، اسلام سنی بر مذهب شافعی است و طریقت‌های صوفی که مقاومت قرن نوزدهم را سازمان دادند همچنان بخشی از بافت اقتدار روستایی‌اند. این مناطق مرتفع در جنگ قفقاز بخشی از امامت امام شامل بودند و در اوت ۱۹۹۹ گروه‌های مسلح که از چچن عبور می‌کردند، پیش از آنکه نبرد به شمال منتقل شود، وارد همین ناحیه شدند، که منطقه جنگی را در حافظه زنده هر کسی که اینجا بالای سی سال دارد قرار می‌دهد. در دهه ۱۹۹۰ تیمی زبان‌شناسی از مسکو چند فصل را در این روستاها گذراند و دستور زبان، متون و فرهنگ‌های لغتی تولید کرد که باگوالال را به یکی از مستندترین زبان‌های کوچک قفقاز تبدیل کرد. در همین حال، جوانان همچنان به سوی ماخاچقلعه مهاجرت می‌کنند.